Yusuf bayrak
@Laciverd
LİSANS
İSTANBUL
38 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Çok özür dileyerek bunları yazıyorum.
Berbat bir kitaptı. Ön taraftaki güzel domateslere güvenip çürükleriyle eve giden biri gibiyim inanın.
Kendi dilimde okuyorum ve anlayamıyorum. Ama en çok zoruma giden şey kitabın arka kapağıydı. Resmen kandırıldım.
Eğer kitapla alakalı birşeyler anlayan varsa bana anlatsın. 30 yıllık eğitim hayatımdan şüpheye düşüyorum
Tamamen kayıp ve zarar. Verdiğim paraya da yanıyorum. Çocuklara boyama kitabı alsaydım keşke
Reklam
Evet kaybettim. Ciddi ciddi bu kitabı kaybettim. En samimi üzüntüm kitabın alınış hikayesinin mazimdeki kabuk tutmuş sancısı. En minyatür tesellim ise 3. Hikayeyi bitirdikten sonra kitabın kaybolması. Aynı kitabı alsam o kitaba kabuk bağlayan bir yara mı oluşturayım, yoksa 4. Hikayeden sanki kitabın ilk sayfasıymış gibi mi başlayayım. Veya en iyisi bu şekilde bu kitabı bırakıp herşeyi dondurayım.
Ömer Seyfettin'in hikayelerinden oluşan bir eser. Lise edebiyat kitaplarındaki okuma parçalarını hatırlattı. İlk hikaye hoşuma gitti. tam 5 duraklıktı, okudum ve bitti. (malum metro yolculuğum) "Mazinin tozlu sayfaları aralandı" derler ya. çok tatlı bir kıvam oluşturdu dimağımda. Galiba çerez gibi, dinlendirici bir kitap okuyacağım.
Bu sabah yine metroda, aynı yerde, bana ait tabureyi açıp oturdum. (Evet, elimde taşıdığım kendi taburemle yolculuk yapıyorum.) Diğerinden daha havalı görünen fakat tam alışamadığım yeni koltuk değneğimi yanıma alıp kitabı okumaya başladım. Son 5-10 sayfa kalmıştı zaten. Bir kaç gündür bacaklarımdaki ağrılar iyice arttı. Yaklaşmakta olanın iyice yaklaştığını (protez ameliyatı)buram buram ağrı kokan gecelerin sabahında çok net hissediyorum.
Ağrılarla dolu bu duygu yoğunluğunun üstüne kitabın "bana göre" enfes sonu beni öyle bir hale getirdi ki, bunu kesinlikle kitabı okuyanlar anlayacak dedim. (ki zaten aynı kitabı okuyup yekvücut olmuyor muyuz? Farz edin kendi kendime konuşmuşum.)
-5 duraklık o yolculuk bitmesin, bari kitabı bitireyim. Sonu ölümlerle biten okuduğum son kitaplardan sonra gerçekte yaşanmış gerçek bir güzel son olsun.
Ama aynı zamanda da yolculuk hemen bitsin. Yoksa 37 yaşındaki bu orta yaşlarındaki sulu gözlü adam metronun ortasında ağlayacak.
Dayanışma, gayret, emek, ziyadesiyle hayal gücü, yer yer ümit ve kocaman bir aile sıcaklığı ile dolu (Yine bana göre) masal kıvamında bir kitabın son sayfasını kapattım. Birkaç saniye sonra benim durağımın anonsunu duydum. Yeni elime geçen ve artık kullanmayacağım koltuk değneğinin yardımıyla metrodan çıktım. Evet, aydınlık ve güneşli sabahlar doğuyor dedim. Acaba dedim. Güzel bir eser okuduğum için mi sabah böyle güzel oldu, yoksa sabah böyle güzel olduğu için mi eser çok hoşuma gitti.
Winston smith (1984), mozaiğin üstündeki yeni bir desen gibi eklendi, Winston oldum, o kaosun içinde kendimi gizledim. vs. vs. Hayata bakışım farklı bir şekle girdi.
Şimdi de Güldiyar (yeni başladım ama galiba olaylar bu karakterin çevresinde ilerler) geldi. O da farklı bir desen olacak. İç dünyamda devamlı genişleyen bir şeyler var. Genişledikçe değişiyor. Hani kainat da genişliyor ya. Acaba dünyaya gelen her insan da kainat mozaiğine yeni bir desen eklediği için mi genişletiyor.
Reklam