kimseye güvenmiyorum çünkü gelecek ile ilgili hayaller kurduğum insanların hiçbiri şuan yanımda değil. bir zamanlar bana kucak açmış daha ilk fırsatta sırtlarını dönüp gidislerini izledim. mutluluğu için mücadele ettiğim insanların mutluluğa doydukları an değiştiklerini ve şımarmaya başladıklarını fark ettim. yaptığım onca iyiliğin yardımın ve güzelliklerin nankör insanlar tarafından tek tek heba edilişine şahit oldum.
kimseye güvenmiyorum çünkü sen benim her şeyimsin diyenlerin hiçbir şeyi olmadığımı fark ettim. seni ölene dek seveceğim diyenler şuan başkalarıyla mutlu. seni hiç bırakmayacağım diyenlerden eser yok. sensiz nefes alamam diyenler de gayet sağlıklı. velhasıl, yaralarını iyileştirdiğim insanların yaralarıyla yaşıyorum. kime gül uzattıysam, dikenini ben yiyorum. ne zaman birine inansam, güvensem sonunda üzülen hep ben oluyorum. işte tam olarak bu yüzden artik kimseye güvenmiyorum.