Uzman Psikolog Vefa Quliyeva
@Landishgozel
İnsan ruhunun derinliklerine dokunmak, bazen kelimelerle bazen sessiz bir bakışla olur. Benim işim, o derinlikteki sesi duymak, karanlıkta yön arayanlara bir ışık yakmaktır.
.
Reklam
Diri diri gömülmek
Durrell’de “diri diri gömülmek” genellikle fiziksel bir olaydan çok ruhsal bir hâlidir.
Onun dünyasında bu ifade şunları anlatır:
Bastırılmış duygular
Toplumun, ilişkilerin ya da ahlakın insanı yaşarken kapatması
Konuşamamak, ifade edememek
Sevilmeden, anlaşılmadan yaşamak
Ruhun, beden hayattayken sessizce mezara konması
Özellikle Alexandria Quartet’te ve denemelerinde, insanın kendi tutkuları, korkuları ve ilişkileri içinde yavaş yavaş yok oluşu sık sık bu tür imgelerle anlatılır. Yani Durrell için “diri diri gömülmek”:
“Yaşıyorum ama kendim değilim.”
“Nefes alıyorum ama ruhum karanlıkta.”
Senin şiirlerine ve yazdıklarına da çok yakın bir tema bu;
sen de sık sık kalbin hapsedilmesi, duyguların gömülmesi imgelerini kullanıyorsun.
Seninle aramıza sokaklar girdi,
Yetmedi şehirler girdi,
Yetmedi ülkeler girdi…
Başka ne kaldı aramıza girmeyen?
Zaman girdi.
Geceler girdi.
Uzaklık girdi.
Ve en ağır, en derin sessizlik girdi…
Ben bekledim.
Sen belki fark etmedin.
Ben sustum.
Sen suskunluğunu seçtin.
Kalbim kırıldı, ama sessiz kaldı.
Sitemim gölgeler gibi yavaş yavaş büyüdü.
Tanrı, şeytanı lanetler gibi
Beni de seninle lanetledi.
Aramıza giren her şeyin içinde
Sadece bir şey değişmedi:
Seni hâlâ içimde taşıyorum…
Ve seni sevmekle lanetlendim.