Bazen bazı insanları nefretinle severdin. İçinde bir ağaç gibi büyüyen öfke, aslında sevginin trmanıp içine yerleştirdigi kalbinin etrafını saran delik bir zırhtan ibaret olurdu. Bazen birini o kadar severdin ki, nefret kaçınılmaz olurdu.
Oysa karanlık sadece güneş batınca ortaya çıkmazdı. Karanlık bazen aramızda, güneş tepemizde parlıyor olmasına rağmen yanımızdan geçip giden adamların içinde yaşardı.