Düne geri dönemem, çünkü o zaman farklı bir insandım.
İmkansıza ulaşmanın tek yolu, onun mümkün olduğuna inanmaktır.
Bugün düşündüğün şeye yarın dönüşürsün.
"Belki Doğu'yum ben. Belki Batı'nın sesleridir işittiklerim, onlar kovalıyordur beni; belki içimdeki diğer ben, belki
hiçbiri, ya da hepsi. . . Belki de evham yapıyorum, belki o seslere kulak tıkamasam kendim olacağım. Ya da sanki her an hakikate doğru yürüyorum. Ama her halükarda yağmalandığımı hissediyorum."
Buldukça, arıyorum. Neyi, hangi sebeple
aradığımı bilmeden…Bazen bir kuyunun dibine çöken derin bir sessizliği karıştırırken, bazen içimin en ücra köşesinden dörtnala gelip zihnimi istila eden başkalarının seslerini bastırmak
için var gücümle susarken buluyorum kendimi. Hatta öyle zaman oluyor ki, başkalarına ait olduğundan emin olduğum
seslere direnmek için sessizliğe dönüşüyorum.
Zamanla hayat aynı yönde akmıyor, aksine birbirlerinin üstünden geçiyorlar. Zamanı durdurmanın bir yolu yok, ne zaman buna yeltensem şimdinin duvarlarına çarpıyorum.
Sizin gibi düşünmüyor diye ucu kötülüğe temas etmeyen birinin fikirlerine müdahale etmek, onu kendi düşüncelerinize göre evriltmek zorbalık olur. Kulağınıza küpe olsun; insanları peşinen kınamayın,
diğerlerinin ne dediğine kulak vermeyi ihmal etmeyin.