Kendimi Othello gibi hissediyordum. Bu şehre geleli daha birkaç saat olmuştu ama klasik bir trajedi için gerekli altyapı kurmuştuk bile. Kahraman bir kader mahkumuydu; kendi çöküşünün tohumunu çoktan ekmişti.
Nereye gidersem gideyim aynı ait olmama, boşunalık duygusu.. Benim için hiçbir önemi olmayan şeye ilgi duyuyormuş gibi yapıyorum, kendimi ya mekanik olarak ya da hayırseverlikten, fakat hiçbir zaman bir yere varmadan çalıştırıyorum. Beni cezbeden başka bir yer ve ben bu yerin nerede olduğunu bilmiyorum.