Arada bir her şeyin boşuna olduğu günlerden birine çatarsınız... başından sonuna kadar ne yapsanız boştur; ve eğer canınız tatlıysa, böyle günlerde güvenli bir köşeye çekilip sadece izlersiniz. Belki biraz düşünürsünüz.
Vahşi bir hayvan gibi kendini oradan oraya atan, deliler gibi terleyen ve bir düşünceye tek seferde iki-üç saniyeden fazla yoğunlaşamadan saçma sapan konuşan gergin bir enkaz halindeydim.
Kendimi Othello gibi hissediyordum. Bu şehre geleli daha birkaç saat olmuştu ama klasik bir trajedi için gerekli altyapı kurmuştuk bile. Kahraman bir kader mahkumuydu; kendi çöküşünün tohumunu çoktan ekmişti.