Sinem.top
@Lilithyus
MEB~Türk Dili ve Edebiyatı öğretmeni
MEB
ESOGÜ
İzmir
44 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Güveni, biz İzmir'e gelmeden önce memlekette bıraktık amirim. Orada kapımız bacamız açıktı, kilit nedir bilmezdik. Dürüstlük, mala mülke baskındı. Burada, büyük şehirde arkamızı kimseye dönmeye gelmiyor. Ben öylece aylaklığa vurdum zamanla.
İnsan bazen yaşarken ölüyor, kimi zaman da ölüyken yaşıyor.
"Ozanlar benden, –erkek– kahramanın karşısında diz çöküp merhamet dilenen bir kadın olarak bahsetti hep; ilaç katarmışım tatlı şaraplarına, büyüleyip domuza çevirirmişim hızlı giden gemilerin tayfasını, babaevini unutturur, sılaya kavuşmalarına müsaade etmezmişim. Ne demeli, kadınlara haddini bildirmek ozanların en sevdiği vakit geçirme biçimidir; yerlerde sürünüp ağlamazsak gerçek bir hikâye olmazmış gibi.
Ama yanılıyorlar, yanılıyorsunuz: Cadılık illa nefret, kıskançlık ya da başka türlü bir kötülükten doğmaz; ben ilk büyümü aşkımdan yapmıştım.
Ben, Helios’un kızı, Aiaie Cadısı Kirke. Hayatım boyunca trajedinin beni bulmasını bekledim. Bulacağından hiç kuşkum yoktu çünkü başkalarının hak ettiğimi düşündüğünden daha fazla arzum, isyanım ve gücüm vardı, yıldırımları üstüne çekecek şeylerdi bunlar. Ve bir gün, artık bu dünyaya dayanamayacağım, diye düşündüm.
Bunun üzerine denizin derinliklerindeki kadim bir tanrı seslendi: Öyleyse çocuğum, başka bir dünya yap."
Reklam