Çocuklugumda okuduğum bu kitap yıllar sonra tekrar geçti elime. Çok farkli duygularla tekrar okudum. Yazar bir cocugun, Zeze'nin gozunden dünyadaki acilari, hüzünleri anlatir bize tüm masumiyetiyle. Yazar kitabi 12 günde yazdigi halde "Ama onu yirmi yıldan fazla yüreğimde taşıdım" der. Çocukken okudugumda anlamini düşünmediğim bu cümle çok degerlidir benim için. Çünkü yazarin bu kitabi yazabilmek için cocuklugun masumiyetine ve hayattaki acilarin, hüzünlerin, yaşanmisliklarin farkindaligina ihtiyacini hatirlatir bana. Tekrar okumaktan cok keyif aldigim bir kitap oldu.