Yalan söylemek zorunda kalmak, en temel bağımlılık biçimidir; çünkü, ilişkiyi doğrular üzerine değil, yanıltılmış bir ‘öteki’nin yanlış kanısı üzerine kurulmaya götürür; o zaman söz konusu olan da, ilişkiye, iki kişinin, özgür eşitler olarak karşılıklı bağımsızlıklarıyla kurmaları değildir; yalan söyleyen kişi yalan söylenen kişiye —onun bir şey bilmemesi ya da yanlış bilmesine— bağımlı duruma düşmüştür.
Yalan, çünkü, zaten kendi kendini çoğaltan, çoğaltmak zorunda olan bir şeydir: her yalanını gizlemek için, yeni, ek yalanlar söylemek zorunda kalırsın—