‘Güven’ demiyorum mahsus: Güven saf bir şeydir, epey de güçsüzdür — düşünülmemiş bir şeydir, kendiliğinden olur: vardır ya da yoktur. Benim sözümü ettiğim ‘kuşku duymama’ ise bilinçlidir, düşünülerek takınılmış bir tavır, her seferinde yeniden düşünülerek bulunulan bir eylemdir.
Dışarıda ağaçların yapraklarını oynatarak esen bir sonbahar rüzgârı, bu ölüme mahkum yaprakları henüz koparamıyordu. Bu minimini yeşil mevcudiyetler bile içlerinde bu kadar kuvvetli bir mücadele ve mukavemet kabiliyeti taşırlarken, kendisinin karanlık düşüncelere dalması doğru olmazdı.
Sayfa 186 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu