Veronika onun sözünü kesti: "Kalbim ne zaman duracak?" diye sordu. "Beş gün içinde, en fazla bir hafta sonra."
...
Gözlerini onunkilerden ayırmadan gülümsedi: "Demek oluyor ki, başarmışım," dedi. Sert bir "Evet" yanıtı geldi. Ona bu trajik haberi verirken duyulan keyif tümüyle yok olmuştu
Aklının başında olduğu anlardan birinde, hemşirenin biri ona sordu:"Nasıl olduğunuzu öğrenmek ister misiniz?" Veronika, "Nasıl olduğumu zaten biliyorum," dedi. "Ve gövdemde sizin gördüğünüz değişiklerle hiç ilgisi yok onların. Olan her şey ruhumda oluyor."