Kadın "Benim ailem var ama yok." Dedi gülümseyerek. Adam ise hiç düşünmeden çok ciddi bir ses tonuyla "Senin ailen benim, benim ailem de sen. Bu hayat bize bir aile borçlu. Sana söz veriyorum ki bir zamanlar hayalini kurduğumuz aileyi birlikte kuracağız." Kadın, gözyaşlarına hakim olamadı. Ne zaman "aile" hakkında konuşulsa hep gözleri dolardı. Ağlamamak için göğsünde ki acıya katlanıp dolu gözlerle etrafında ki insanlara gülümserdi. Bir gün onu kendinden bile çok sevecek biriyle karşılaşacağını, mutlu olacağını hayal ediyordu. Ve bu hayal için Allah' tan her zaman en hayırlısını isterdi. Kadının duası en güzel zamanda en iyisiyle gerçekleşmişti.