Bir Çöküşün Öyküsü1000Kitap
Yine bir Stefan Zweig kitabı daha bitti. Şu zamana kadar okuduklarım arasında, korku ve satrançtan sonra en sevdiğim kitabı oldu diyebilirim. Kitap kısa olsa bile yer yer öyle cümlelerle süslenmişti ki durup bir süre duvarı izledim ve sonra devam ettim. (Her Zweig kitabında olduğu gibi..) Kitap Madame De Prie isimli bir kadının makamını kaybedip sürgün edilmesi ile başlıyor. Ve gerçekten her bir satırında Madame De Prie ile beraber çöküyorsunuz. İlgiye neredeyse gözün dönen kadın intiharının bile dikkat çekici olması için elinden geleni yapıyor. Lakin nafile, insanların basit yapısını göz ardı etmiş bu kadın, kendi sonunu kendi getiriyor. Sonuç? Kendisinin de bir an durup düşündüğü gibi;
"Bu insanların hepsi yaşayacak ve mutlu olacaktı."
Ve okurlar olarak biz dahi, kitabı rafların arasına sıkıştırdıktan sonra onu unuttuk.