Benim hayatımın da senin hayatın kadar değerli olduğunu kabullenmeye başladım. Önceden sen mutlu ol diye aklımda yazacak hiçbir şey yokken bile kendimi zorlar yazardım. Bu durumun beni öfkelendirdiğinin bile farkında değildim. Şimdi yazmak istediğimde yazıyorum. Sorulan soruya görünce hemen cevap vermeye çalışırım karşımdaki kim olursa olsun. Çünkü cevap bekliyor ki bana soru sormuş. Ama sorulan bir şey olmayınca benim her an bir şey yazasım gelmiyor. Burdayım seni duyuyorum dinliyorum diye kalp göndermem niye yetmiyor?...