Yokluğun odamın en sessiz köşesine yerleşti
ben her gece o köşeye bakıp senin adını içimden geçiriyorum.
Sanki söylense geri geleceksin gibi… ama hiçbir şey değişmiyor.
Saatler ilerliyor, ben hep aynı yerde kalıyorum.
Sen giderken geride bıraktığın şey bir veda değildi aslında,
yarım bırakılmış bir cümleydi.
Konuşamadıklarımız boğazımda düğüm düğüm duruyor,
söyleyemediklerim kalbimde yankı yapıyor.
Seni unutmak değil bu…
sadece alışamamak.
Bazen odamın o köşesi bile bana küsmüş gibi geliyor,
çünkü orada hep sen varsın ama aslında hiç yoksun.
Ve ben…
her gece aynı soruyu soruyorum kendime:
“Biz nerede yarım kaldık?”
Lyris
