Gerçekten bi çocuğun kalbi gibi bir kitap .Adı da çok mantıklı . Farklı olaylar yaşanıyor . Enrico arkadaşlarına çok üzülüyor . Elinden geleni yapıyor. Fakirlere kucak açıyor . Sonunda da annesi ve babasından öğütler aliyor...
"İlk postaneden alındığımda nerdeyse soğuktan ölecektim ama son anda beni aldılar. Önce sahibimin eşi tarafından pek istenmedim. Sonra (Sahibim ölünce) beni bir yere bıraktılar. Dövülmüştüm. Kanlar içindeydim. Sahibimin öldüğünden habersizdim. Son sürat koştum. Sonra sahibimin eşi beni buldu. Biraz sahibimi benle bekledi. Şaşırmıştı. Ama ben yine pes etmedim sahibimi ömrümün sonuna kadar hep bekledim ve sonunda ona kavuştum ..."
Ah Melody kendini böyle kötü hissetme sen çok cesursun çünkü bir sürü şeye katlandın.Korkma kampta çok güzel şeyler olucak. Artık cesur olamayanlar düşünsün.