“Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, diğerlerinin bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti.”
Ey möhteşem sevgi. Boş qalmış oturacaqlarda ve ya hansısa küçenin döngesinde durub gözleme bizi. Seni birilerinin ömüründe yaşmaq üçün ne irademiz ne de hislerimizi etiraf edecek cesaretimiz var. Bir külek ol, yağış ol, tufan qasırğalara çevril. Hay heşir sal işığı sönmüş, ama bizi gözleyerek, gözleri yuxuya hesret qalmış ev sahiblerinin otağına. Qurtar bizi hesrete sürükleyen xeyallardan. Sil aralıqda olan bir birimizden xebersizliyimizi. Qeybe çek araliqdaki uzun mesafeleri. Bizi al apar, onun tellerinin qoxusunda mest eyle. Gizlet o nergiz qoxansaçlarında bizi. Sora bizi al oralardan götür, o esrarengiz qelbe sakin et...