Çocuklarımıza tutunmak onların davranışlarını şekillendirmekten ziyade, bağlanma içgüdülerini faaliyete geçirmek ve bağlanmanın doğal hiyerarşik düzenini korumakla ilişkilidir.
Çocuklara verebileceğimiz en değerli hediye onları yanımızda oldukları gibi davranmaya davet etmek ve onlara varlıklarından hoşnut olduğumuzu ifade etmektir.
Bağımsızlığımıza değer verebilmemiz, kişisel sınırlarımızı çizebilmemiz ve gereken yerlerde hayır diyebilmemiz için kendimizi koruma içgüdümüzün gelişmiş olması gerekir.
Çocuklar ebeveynlerinin kendilerine yol göstermesine ne kadar karşı çıksa da ya da başa çıkabileceklerinden daha fazla bağımsızlık elde etmek için çabalasa da, kontrolün kendilerine bakabilecek güçte ve bilge birinin ellerinde olduğunu hissetmeyi arzular.