Merve Aytekin
@M_38
20 Nisan
28 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Arap, Arap, Arap
Saçma felsefesini iliklerime kadar hissettim. Okurken zerre keyif almadım. Ben zaten bu ödüllü eserleri okurken neye göre ödül veriliyor diye hep sorgularım. Okudum, anladım ama anlamadım. Meursault'un kendine ve tüm dünyaya yabancılaşmasını anlamadım. Aslında temelde annesiyle yaşadıkları yatıyor. İlginç olan odur ki bu yabancılaşma sebebi büyük olasılıkla annesiyken onu anlatan bir cümle bile kurmadı.
İlk bölümde karakterden ve kitaptan soğumam için birçok sebep vardı. Kadına şiddet, hayvana şiddet, sapık supuk cümleler, karakterin boş vermiş tavırları falan kitabı yarım bırakmama sebep olacaktı ama dayandım. Duygularından arınık bomboş bir beden gibi tepkisiz davranıyordu. Arkadaş olmak isteyen olursa tamam diyor, evlenmek isteyene fark etmez demeye getiriyor. "Artık bir fikrin olsun be adam!" dedirtti yani.
Kitabın ikinci bölümü biraz daha sorgulamayla geçiyor. Bir şeylerin farkına varmaya çalışıyor. En sonunda da mutlu olduğuna karar veriyor. Madem mutluydun biz niye dramda boğulduk?
Bu varoluşsal sancıları okumak bana göre değil herhalde. Kitabı kötülemem ama bana ne kattı diye sorgulamadan edemiyorum.
Kitapta savunulan idam karşıtlığı söz edilmesi gereken önemli bir nokta bence. Ha bu arada, herkesin adı var da Arap'ın niye yok? Bir isim de ona verseydinya Arap, Arap, Arap diye diye bitirdik kitabı...
Reklam
Ölü Canlar
Ah Gogol, keşke başladığın işi bitirebilecek kadar ömrün ve sağlığın olsaydı...
Gogol ; Dante'nin İlahi Komedya eseri tarzında bir üçleme yazmak istemiş aslında. Serinin ilk cildini yazmış.
Kıskançlık, İntikam, Ölüm, Aldatmak
Offf, yine duygularımın alt üst olduğu bir kitap. Psikolojik deneme olduğu o kadar belli ki. Nereden başlasam bilemedim. Aslında kitap boyunca kim masum diye sorguladım ama hiçbiri masum değilmiş. Okurken o kadar sinirlenip kitabı bırakmak istedim ki! Ama merak duygusu çok iyi kullanılmış, olaylar da çok hızlı gerçekleştirilmiş, sürekli bir şeyler olunca insan elinden bırakamıyor da. Bırakmakla okumak arasında kalıp kısır döngüde savaşırken kitap bitti.
Aslında verilmek istenen birçok mesaj var. Kıskançlığın nelere mâl olabileceği ve intikamın hiç kimseye fayda getirmediği bunlardan yalnızca ikisi.
Mutlu sonlar okumayı seviyorum ama Tanzimat beni üzüyor. Her şeye rağmen güzel bir kitaptı, teşekkürler Nabizade Nazım. Erken yaşta vefat etmişsin, hayatta daha uzun kalabilseydin çok daha güzel eserler bırakırdın bizlere eminim. Bunlarla yetineceğiz artık ne yapalım :)
Realist Bir Mizahşör
Ah Gogol, mizah anlayışına hasta oldum ya! Gözlem, ironi, hiciv, mizah yeteneğin o kadar güzel ki! Din, dil, ırk ayırt etmeksizin birçok insan hakkında fikri var. Rus, Alman, Fransız, İngiliz demiyor; olumlu olumsuz birçok eleştiri yapıyor. Bu insanları tanımamız için bize birçok ipucu veriyor aslında. Sırf buradan bile gözlem yeteneğinin ne kadar iyi olduğunu anlayabiliriz.
Bu kitapta birçok hikâye var, ayrı ayrı hepsine yorum yapmaya kalksam burda bir kitap da ben yazarım, olmaz. Ama değinmek istediğim birkaç husus var:
1) Neva Bulvarı hikâyesinde gözlem ve betimleme yeteneği arşa çıkmış gibi, sayfalarca betimleme okuyup hiç sıkılmadığım ilk kitap oldu. Burada Piskarev adında bir karakterden bahsetmiş. Uzun zamandır bir karaktere bu kadar bağlanmamıştım, keşke daha uzun sayfalar boyunca okuyabilseydim onun yaşadıklarını. Ama maalesef kısa sürdü...
2) Bir Delinin Anı Defteri, benim en çok güldüğüm hikâyesi oldu. Özellikle siyasi eleştiriler çoğunluktaydı ama her söylediğini öyle güzel kılıfına uydurmuş ki...
3) En sade, açıklayıcı, kısa ve net hikâyesi de Fayton bence. Hikâyenin sonunda işi biraz espriye vurmuş, durum aslında trajikomik ama olsundu...
Bu arada genel olarak hikâyelerini yazarken karakterler hakkında tek tek açıklama yapıyor. Bu benim çok hoşuma giden bir durumdu değinmek istedim.
Ha bir de Puşkin'e sonsuz teşekkürlerimi iletmek istiyorum. İyi ki varmışsın ya... Sen ve desteğin olmasaydı belki Gogol, Gogol olamayacaktı.
Bir Delinin Anı Defteri - Palto - Burun - Petersburg Öyküleri ve FaytonNikolay Gogol · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202537,2bin okunma
İnsanlığımı Yitirirken
Okurken tam olarak anlamlandıramadığım ama okumayı bitirip üzerinde düşündükçe üzüntüden kahrolduğum bir eser.
Kimseye hayır diyemeyen, kendini dahi sevemeyen, içe kapanık, aşırı depresif, kimseye güvenemeyen, kendi istekleri olmayan, olsa da söyleyemeyen, başkalarıyla tartışmaya giremeyen masum ve kırılgan bir çocuk => YOZO
Bu berbat ruh halini soytarı kimliğiyle saklamaya çalışan, komiklikler yaparak sürekli insanları güldürmeye çalışan bir çocuk.
Kitapta "Okuyoruz ama yargılamıyoruz." diyebileceğim çok fazla davranış vardı. Ama gerçekten yargılamayıp anlamaya çalıştığımda, davranışların sebeplerini öğrendiğimde ona hak vermesem de davranışlarının, yaşantılarının doğal bir sonucu olduğunu anlayıp sadece üzüldüm.
Zaten kitap boyunca genelde üzüldüm. Çünkü aslında kitapta o kadar trajik olay var ki! Kitabın, yazarın hayatıyla paralellik gösterdiğini bilerek okumuştum. Ve bu olayların gerçek olduğunu bilmek...
Gerek çare gerek tehdit olarak öpücüğü kullanan koca yürekli Yozo :) Seni unutmayacağım...
Reklam