Eğer -ister bağırış çağırış, ister itişme kakışma olsun- şiddetin her türlüsünün can yaktığını ve zarar verdiğini bilirsem ve iyi kalpliysem, başkasının canını bile bile yakar, ona öyle ya da böyle zarar verir miyim? Bu hakkı kendimde görür müyüm? Bence hayır.
Eğer ne düşündüğümü ne hissettiğimi kelimelerle anlatabiliyorsam, kendimi güzel güzel ifade edebiliyorsam; bağırmaya, çağırmaya, dövüşmeye ihtiyaç duyar mıyım?
bağırış çağırışa, kavga dövüşe başvurmanın zekâsı daha ileri kişilerde ortaya çıktığını savunmak çok zor... Bu, belki zekâyla ilgili bir şey değil; eğitimle, bilinçle, güzel ahlakla ilgili bir şey...