Ramses

Ramses
Ah, o uzun uyku mu bu, yoksa ölüm mü?
Reklam
Havva elmaya uzandı! Elveda cennet bahçesi, senin günahsız sevinçlerine; verin elinizi acılar, açlık, soğuk, gönül kırgınlığı, ağıtlar, gözyaşları, utanç, kıskançlık, kavga, kötülük, onursuzluk, yaşlılık, yorgunluk, vicdan azabı; sonra umutsuzluk, ötelerde esneyen cehennem kapısına bakmadan ölümün salıverilmesi için yakarış!
Çünkü bir aşağılaşmadır, bir yıkımdır bu duygu. Onsuz yanlış işleyemez insan, o olursa işler. Dolayısıyla tek işlevi vardır bu duygunun: sana nasıl yanlış işleyebileceğini öğretmek. Başka hiçbir şey, ama tek bir şey bile öğretmez. Yanlışın yaratıcısıdır bu duygu. Ahlak duygusu ortaya atmasa, yanlış diye bir şey var olamaz.
Kadınlar bütün davranışını Havva’dan almış olmalı ki hala devam ediyor.
İkimizden birinin önce gitmesi gerekirse, dilerim ben olayım ilk giden. Âdem güçlüdür, ben güçsüzüm, ben ona onun bana olduğu kadar gerekli değilim, onsuz yaşamak, yaşamak sayılmaz bence. Nasıl dayanırım böyle bir şeye? Bu yakarışım da ölümsüzdür, soyumdan gelenler sürdükçe bu da sürecektir. ilk kadınım ben, son kadında da var olacağım.
Hastalıklı bir düşünce ta günümüze kadar gelmiş !
Yaradılışının temelinde iyi bir kişi, o iyiliğinden dolayı seviyorum onu, ama iyi olmasa da severdim. Beni dövse de sövse de gene severim onu. İyi biliyorum. Bir cinsel sorun bu bence.
Reklam