Derinleşen, hakikatı toprakta bulur
Şu ne başı, ne de sonu olmayan toprak
Gömdüğümüz vücutlardan gıda alarak
Bize hayat, bize tarih, mazi yaratır.
Mazi köhne kitap değil şanlı bir satır...
Bhagavad Gita'da ki bir cümle kafamda yer etmişti:"Bir iş yaparken,kendini yaptığın işin meyvelerinden soyutla". Kendini o işin içinde kaybedeceksin. Ummana dalacaksın. Onunla bir olacaksın;gece, gündüz bunu teneffüs edeceksin ve o zaman dünyadan haberin olmuyor. O zaman bir şey yaratabiliyorsun.
İnsanların birbirleri hakkında atıp tuttuklarını, arkasından ileri geri konuştuklarını bilirdim elbette. Ama bunların sanki dünyanın en iyi insanları kendileriymiş de dünyayı yargılamakla görevliymişler gibi herkesin arkasından atıp tutmaları dayanılmaz bir şeydi. Önlerine geleni kıskanır, kimseyi beğenmezlerdi. Herkesi az çok kötüleyecek kadar çirkin birtakım şeyler bilirlerdi.