"Bu kadar mutsuz olmanın sebebi ne?"
"Bilmiyorum, bir şey görüyorum, güzel bir şey. İşte diyorum. İşte bu sefer olacak diyorum. Mutluluk sanıyorum. Yaklaşınca toz olup uçuyor. İnsan bir kere kaybedince, sürekli kaybetmeye alışıyor."
"Peki, peki hiç düşündün mü?"
"Neyi?"
"Ya sen, kaybetmeye alışmadıysan. Ya kaybetmeyi kabullendiysen?"
"Şimdi vazgeçersek her şey biter. Kimin, ne olduğuyla ilgilenmiyorum. Değiştirmem gereken bir son var. Bu yüzden; burada yaşadıklarımın hiçbir önemi yok. Yaşamadıklarım önemli..."