Çiçeklere hoş sözler söyleyip onlara sürekli iltifat etmezsen, yapraklarına usulca dokunarak onlara güzel olduklarını hatırlatmazsan, ruhlarıyla konuşmazsan yani kısacası, ansızın solup giderler, hiç anlamazsın bile evladım derdi bana babaannem, babaanneme hep inandım.Babaannelere inanılır çünkü.
Okuma , yazma bilmezdi babaannem, ümmiydi, Hegel hakkında bir fikri yoktu mesela, Niçe'yi daha önce hiç duymamıştı, az biliyordu,geceleri kurt-kuş uyuyunca secdeye kapanıp dua ederdi, gözleri nemliydi.Kalbine bakardı ilahi bir ısrarla.Bu israrı yalnızca kalbine karşı kullandığına da şahitlik ederdim.
Bir ümminin gözlerinde saklıydı kainat, eski ahitte de aynı böyle yazardı.