Annenin Vasiyeti
Hayatta bazı vedalar vardır ki, aslında bir son değil;
yeni bir başlangıcın sessiz habercisidir.
Bir annenin vedası ise…
Kalpte hiç susmayan bir ses bırakır.
Ben annemi sadece bir insan olarak değil,
bir yol, bir ışık, bir pusula gibi tanıdım.
O, hayatın en zor anlarında bile sevgiyi eksiltmeyen,
kırıldığında bile başkasını kırmamayı öğreten bir kadındı.
Onunla geçen her an, aslında fark etmeden aldığım bir dersti.
Ama en büyük dersini…
Gidişine yakın verdi.
Sesi sakindi, ama anlamı derindi.
Gözlerinde bir vedadan çok, bir emanet vardı.
Ve bana bıraktığı o cümle, hayatımın en ağır ama en değerli yükü oldu:
“İnsan kal…”
O an belki sıradan bir öğüt gibi geldi.
Ama zaman geçtikçe anladım ki,
bu bir vasiyetti.
Çünkü bu dünyada insan kalabilmek,
her geçen gün daha da zorlaşan bir mücadeleydi.
Kalbini korumak, vicdanını susturmamak,
iyiliği seçmek…
İşte asıl miras buydu.
Zaman beni sınadı.