Normalde kişisel gelişim kitaplarından pek haz eden bir insan değilimdir. Hiç okumadığımdan değil; bilakis geçmişte bu tarz kitaplardan epeyce okumuş ve birçoğunun altı boş, bir yığın motivasyon
Yıllar yıllar önce ortaokuldayken Türkçe öğretmenimizin bize okutup sınav yaptığını hatırladığım kitap. Birkaç saat önce eski kitaplarımı koyduğum rafı incelerken gözüme çarptı ve zamanında bu kitabı ne çok sevdiğimi hatırladım. Biraz göz gezdireyim derken de bir bakmışım tüm kitabı aralıksız okumuşum tekrardan!
Öncelikle, ben de lisenin bir kısmını yatılı okuyan biriydim ve ortaokulda ilk okuduğum zaman, bu kitap beni lisede yatılı okumaya teşvik etmişti. Tabi kitaptaki kadar eğlenceli miydi orası tartışılır ama güzel arkadaşlıklarım ve keyifli vakitlerim de olmamış değildi. Kitaptaki Johnny Trotz, Martin gibi sorunlar yaşayan ana karakterler olduğunu hayal meyal hatırlıyordum ama aklımda daha çocuksu ve yüzeysel kalmış nedense. Şimdi tekrar okurlen aslında yetişkinlere de yansıyacak yerler olduğunu fark ettim: Örneğin, Doktor Bökh ve Sigara İçmez dedikleri eski arkadaşı arasındaki diyaloglar, Sigara İçmez'in eşini ve çocuğunu kaybettikten sonra paranın ve mevkinin anlamsızlığını fark edip mesleğinden istifa ederek daha mütevazi bir hayat yaşayıp sadece sevdiği şeylerle ilgilenen yalnız, hafif buhranlı bir adama dönüşmesi vesaire... Gelecek kaygıları yaşadığım şu 20'li yaşlarımda kendim ve toplum arasında sıkışmışken hayatımın o daha az tasasız, bolca umutlu olan günlerini hatırlatarak birkaç saatliğine de olsa bende güzel hisler uyandırabildi tekrardan. Gerçekten de Doktor Bökh'ün de dediği gibi insanın gençliğini,çocukluğunu unutmaması gerekiyor bazen.
Uzun zamandır kitap okumadığım için okuması basit olacak bir kitap arıyordum. Şans eseri halk kütüphanesinde denk geldim. Zaten felsefe ve psikolojiye ilgim olduğu için ve de kitap göz gezdirdiğim
Terapistimin ödünç vermesi sayesinde tanıştığım psikolojik roman oldu kendisi. Kitabın anlatımında sade ve anlaşılır bir üslup kullanıldığı için psikoloji terimlerine aşina olmayan benim gibi insanların bile rahatça okumasını sağlıyor. Ayrıca kitabın arka kapağında yazan kurgu unsurları tamamen ustalıkla işlenmiş ve sunulmuş okuyucu karşısına. Birçok karakterin bakış açısına yer verilmesi güzel ancak bakış açısına en çok yer verilen baş karakter Ernest'e hiç ısınamadım. Kitabın başından beridir fazlasıyla olgunlaşmamış ve kendini beğenmiş bir havası var. Egosunu her fırsatta ortaya çıkarıyor, cinsel dürtülerini gerektiğinde yeterince zapt edemiyor ve hastalarına nesnel bir biçimde ustalıkla yaklaşamıyor. Bunu gözetmeni Marshal'a eleştirileceğini bildiği bir konu hakkında yalan söylemesinden anlayabiliriz. Yapması gereken bir sunumu varken eski hastasına duyduğu cinsel çekime bile karşı koyamıyor ve sunumda zorlanıyor. Hastalarına yaklaşımı fazlasıyla aceleci, empatiden yoksun ve küstah. Keşke yazar baş karakterimizi olan doktoru daha olgun ve mantıklı davranan birisi olarak kurgulasaymış. O kadar tıp fakültesi okumuş, makaleler ve kitaplar yayınlamış, kendi özel bürosunu açmış bir doktorun insani dürtülerine bu kadar çabuk yenik düşmesi ve çocukça yalanlara başvurması çok yavan bir tat vermiş bu karaktere. Sırf bu yüzden hevesle ve merakla okuduğum kitabı ara sıra bırakmayı düşündüm, hatta şuan bile bitirmekte zorlanıyorum.
Bunun haricinde romanda kadın erkek ilişkileri, aldatmalar, maskeler, iletişim hataları oldukça gerçekçi işlenmiş.
Kendine Ait Bir Oda
Virginia Wolf'un okuduğum ilk kitabı. Elimde gören herkesin istisnasız "Aaa feminist kitabı" diyerek belirttiği, ama aslında bir feminist kitabından fazlası olan kitap. Açıkcası okumaya