Anemoia

Evet anılar ölmüş değil,yalnızca uykuda.Ve bunlardan bir hazine toparlamak hiç de kötü değil.

Sayfa 28 - Yapı Kredi yayınları·Kitabı okudu

Sanırım yaşamak için öldük,mutlu olabilmek için katil olduk.Bir şeyleri değiştirmek adına attığımız her adım ilk adıma götürdü bizi.Ama ne zaman düşsek kaldırırdık birbirimizi.Artık düştüğümde yanımda yoksun Eflal.Seni o enkazdan kurtaramadım.Mekanın cennet olsun canım arkadaşım.Senden geriye anılarımız kaldı,onlarda senin gibi sonsuz uykuda. (17/02/23 güncesinden)

Önceki 985 yanıtı göster

Nefretin iki dili olurmuş.Birincisinde ağzına geleni sayıp söver yakıp yıkarmış insan.İkincisi ve en ağırıysa hiç iletişim kurmamakmış. Ben ailemle iletişim kuramıyorum.Sahteler.Çok sahteler.Biz artık yaşlandık huyumuzu değiştiremeyiz diyip işin içinden sıyrılıyorlar.Beni delirtip delirtip sen kendini delirttin diyorlar. 26 gün...Doya doya geçirebileceğim 26 günüm var.Sınavlarıma gireceğim ve bitecek her şey.Ben nefretin iki diliyle savaşacağım.Bir yandan öfke kusacağız birbirimize bir yandan da susacağız. Belki kardeşlerim korkup ağlayacak yine gitmek isteyecek.Ama gidemeyecekler,benim gibi.Bu yüzden 26 günüm var.Eğer bir gün bile geç kalırsam bu acıyla savaşamazlar. Babam artık eskisi gibi tokat atmıyor belki annem terlikle dövmüyor fakat bu kırılma dönemini unutamazlar.Ben yaşadım biliyorum.Annemin kardeşimi alıp evi terk ettiği günü mıh gibi hatırlıyorum.Başta oyun oynuyorlar sanmıştım günlerimiz güzel geçiyordu çünkü.Hem giden insan ocakta demlik bırakır mıydı? Benim annem babama karşı o zamanlar o kadar vicdanlıydı ki evi terk ederken içsin diye çay bile demlemişti. Sorduğumda babam teyzenlere gitti diyip konuyu kapatmıştı.Beni almadan gitmişti diye üzülmüştüm.Sonra babama çayını doldurmuştum. O bardak benim önümü döndüğüm duvarda kırıldı.Başımın iki parmak üzerine fırlatıldı.Fazla demli koydum diye.7 yaşındaydım.İşte o gün babamla tanıştım.Kardeşim doğduktan sonra gözünün beni gormemesini umursamamıştım belki ama bunu umursadım.Nefretin birinci diliyle bağırdı bana o an korktum ondan. Dudaklarım ıslanana bedenim titreyene kadar ağladığımı bile fark etmemiştim.Odada bulunduğum konumu unutamadım mesela.Ben on yıl o odadaki kapının arkasına yaklaşamadım. Annem akşam gelene kadar ben camları topladım yerleri temizledim.Annem gelirse azarlardı çünkü.Annem geldi.Terk etmemişti beni.Kardeşimi beşiğine yatırırken duvardaki ıslaklığı gördü ne döküldü dedi.Çay dedim.Daha da sormadı uyumaya gitti. O nedenini sormadı sorsada ben söylemezdim.Annem o gün başladı beni kendime emanet etmeye. Ben o gün olan olayları ne zaman hatırlıyorlar mı diye sorsam hatırlamazlar.Onların umursamayıp unuttuğu o gün benim anne babamla arama ördüğüm duvarların başlangıcıydı. O duvarları çok kalın ördüm acımı bile göremediler.Dört yanım kapandı önümü göremedim ufacık bir delikten kardeşimin elini tuttum. Ben para istemedim.Ben ailem olsun istedim.Sırf onlar icin hedef bile koymadım kendime.Gerçi onlarda suç yok bende bunu istedim.O kadar kaybolmuştum ki annemlerin hayatımı ele geçirmesi başta rahatsızlık vermedi.Ama şimdi öyle değil. Artık bir hobim yok çünkü ne kitap alacak para biriktirebiliyorum ne de vaktim var.Benim en sevdiğim kitaplarım bile benim değil.Hangi rengi sevdiğimi unuttum.En sevdiğim meyve artık kiraz,öğrencilerim getirmiş.En sevdiğim mevsim sonbahar ama artık gök gürlemesini sevmiyorum.Dün akşam okuldan tek başıma yurda dönerken çok gürledi sus diye bağırdım göğe.Evdeki eşyalarım bir valize sığıyor.Benim 20 yıldır yaşadığım evde bir valiz eşyam var yatağım bile emanet.Babam yola çıkmak için evden cikarken namaza durdu,sarılamadım. Babam beni durup dururken evlatlıktan sildi Sude.Söylemedi bana ama ben görüyorum.Annem ev mevzusu açılınca bu evde kaç çocuk kalıyor diye sordu.Babam refleksle iki dedi.Annem senin kaç çocuğun var dedi.Babam yine iki dedi sonra beni görüp üç diye düzeltti.Beni diri diri gömdü.O an o kahvaltı masasını yerle bir etmek istedim o çay bardağını bana küçükken yaptığı gibi başının iki parmak üstündeki duvarda fırlatmak istedim.Ama yapamadım,babamdı çünkü. Eskiden beni bir sepete sığdırırlarken artık bir iğne kadar yerim yok.Benim evim yok.O evden kaçmak isterken inatla kalıyorum.Ben hep istenmediğim yerlerde kalıyorum belki isterler diye.Adam al sepetini defol git dese yeri.Kimse kimseyi çocuğu diye sevmek zorunda değil ama insan bir anda silinmeyi beklemiyor tabi. En sonunda kafam atacak kazık çakacağım evin bahçesine.Kovsanızda gitmem diyeceğim.Gitmem çünkü herkes iyileşene kadar gitmem.Herkesin kalbinin temizlendiğini görmem gerek. Benim ailem saftı temizdi.Benim ailemin gözünü para bürümemişti.Milleti eleştirmek yerine bizimle vakit geçirirlerdi.Benim ailem kutu kadar evi yuva yapmıştı.Şimdi koca evdeki yerim kutu kadar ve yuva gibi hissettirmiyor. Bu hissizlik bitsin diye daha ne kadar çabalayacağım?

bkmkitapcom

@bkmkitap·Reklam

Beyza Alkoç

Satın Al

Anemoia

Evet anılar ölmüş değil,yalnızca uykuda.Ve bunlardan bir hazine toparlamak hiç de kötü değil.

Sayfa 28 - Yapı Kredi yayınları·Kitabı okudu

Önceki 984 yanıtı göster

Sizi özledim diye agladigim anne babamın yine umurlarında değilim.Ben kendimi değersiz gormeye alisigim ama bu kadarı fazla bu kadar kör olmaları fazla.Annemin beni sadece ayak işlerini yaptıracak biri olarak görmesine katlanamıyorum.Önünde acıdan kıvrandım ya acıdan ağladım ve bana bir saatte çayı getiremedin diyip trip attı.Ben neden surekli annemin nazıyla inadıyla tribiyle uğraşıyorum?Neden rolleri değiştiriyoruz?Ben neden ona anne gibi davranıp şefkat gösterirken o bana aynısını yapmıyor?Hep beni babama karşı savunuyor diye seviyordum annemi,ezdirmiyordu.Sonra fark ettimki annem beni zerre savunmuyormuş annem beni babama karşı bir piyon silah olarak kullanıyormuş.Stresini atmak icin benim meselelerimi açıp öfke kusuyormuş. Ya bir kere ya bir kere anne gibi davranmaz mı bir insan?Bir kere bencilliği bırakıp kendi doğurduğunu görmez mi? Bana hep ilaçlardan neden nefret ettiğimi soruyor.Sebebi bu.Beni ağlarken gördüğünde hiç nasılsın diye sormuyor ilaçlarını içtin mi diye soruyor.Bana nasılsın dese bir kere sarılsa bir kere geçecek dese bir kere ya bir kere gözüme kibirle inatla değil sevgiyle baksa benim ilaca ihtiyacım kalmaz.Çocukken yapmadı yine yapamıyor beceremiyor.Hadi sevmeyi beceremiyorsun eleştirme gömme insan içinde tartışma yaratma değil mi? Ben anneme yaranacağım diye önüme gelen bütün fırsatlarımı,şanslarımı elimin tersiyle ittim.Insanlar imrenerek bakardı bana çocukken mutfağa giriyorum kardeşlerime bakıyorum diye.Ben annem görsün diye yapardım halbuki. Annem ayrı babam ayrı bunaltıyor.Ben kendimi onların velisi gibi hissediyorum.Ben kendimi bu ailenin icinde paralamaktan yoruldum.Babamın bana olan gözündeki nefretiyle savaşmaktan yoruldum.Böyle bir kin olamaz Sude,gözlerini görsen oracıkta öldürecek gibi bakıyor.El kızına öyle bakmaz öz evlatlarını hor görüyor. Amcam bile söylüyor bunu.Ben olsam sana o çöpleri taşıtmazdım dedi.Sen benim kızım olsan seni bu duruma düşürmezdim dedi.Utandım.Onlardan değil kendimden utandım akılsızlığımdan utandım.Beni böyle rezil rüsva ederlerken dizlerinin dibinden ayrılmıyorum bu utanç bana bir ömür yeter. Elin oğlunu gururumdan reddederken onları edemiyorum.Onlar bana el değil ama ben onlara elim.Yirmi yil aynı evde yaşadık ama sanki yabancıyız.Yirmi yılda ben dinledim onlar anlattı ben sustum onlar eleştirdi ben ağladım onlar güldü.Bir anne kızı ağlarken soru sorar mı?Bir anne kızı ağlarken soruyu cevaplamadi diye trip atıp akşama kadar susar mı?Bir baba kendi tiksindiği çöpü kızına aldırıp tum mahallelinin önünde attırır mı?Benim o çöp kadar değerim yok ben o çöp kadar etmem gözlerinde. Beni tuketiyorlar Sude.Beni o kadar ilgisiz buyuttuler ki elimdeki bütün sevgiyi onlara sunuyorum bana hiçbir sey kalmıyor. Memleket iyileştirir dedim.Son kez ailece gelelim dedim.Memleket bile temizlemedi kinlerini bencilliklerini. Memleket benide iyileştirmedi gerçi.İki gün içmedim ilaçlarımı sadece iki gün insan gibi yaşamak istedim.İlaçlara bağlı olmadan gerçek hislerle aile duygusunu içime çeke çeke yaşamak istedim.Olmadı lanet olsun ki bunuda ben beceremedim. Biz aile olamıyoruz.Ben çok uğraştım bu sefer gitmem dediğim köye bile geldim onlar ellerindekinin değerini bilsinler diye. Bilmiyorlar Sude,benim onlara ne kadar ihtiyacım olduğunu bilmiyorlar.Benim acı çektiğimi görmek istemiyorlar böylesi kolay geliyor,sorumluluktan kaçıyorlar. Annem gidecek.Çok kızıyorum ona benimle hiç iletişim kurmadı.Nasılsın sorusunun sorsun diye gözünün içine baktım senelerce sevgiyle yaklaştım.Günü geldi nefret ettim.Ama hiç sevmedim diyemem o benim annem.Beni düşmanıymışım gibi görmesine katlanamiyorum.Bana öyle bakma diye ağlardım çocukken küçümseyerek bakardı,cok büyük bir günah islemisim gibi.O karanlık sokaktan çıktıktan sonra tokat atan kadın gibi bakardı,o pisliğin kızına inanıp arkamdan dedikodumu yapan kadınlar gibi bakardı.Beni giydiklerimle yediklerimle ayıran öğretmenlerim gibi bakardı.Bakma bana derdim yine bakardı.Anlatamazdım ona neden acı çektiğimi.Anlat da demezdi zaten. Şimdi aynı döngüdeyiz.Ben gidiyor diye ona nefret kusuyorum o da beni umursamıyor.Beni babamla bir tutuyor.Erkek kardeşlerime dört elle sarılırken beni kapı dışarı ediyor.Çunku ben ona bir gelir sağlayamıyorum hiçbir faydam yok. Kendimi boşa yaşıyormuşum gibi hissediyorum.Bağımlıyım kabul etmem gerek.Onlara bağımlıyım antidepresanlara bağımlıyım. Ama ben nasil kurtulacağım bu bağlardan?Beni sevsinler diye tek laflarıyla tum hayatımı değiştiriyorum.Sevmiyorlar diye derdimi icime atıp hasta oluyorum bu seferde kullandigim ilaclara onlara bağlanır gibi baglaniyorum.Sonra o ilaclari bırakmaya calisirken panik yapıyorum kabus görüyorum.Bu seferde kabus gördüm diye gerilip onların hayatını mahvediyorum. İçten içe onları suclamaktan kendimi alıkoyamıyorum.Ben zaten mahvolmuştum Sude,bunu sen dedin.Sen mahvoldun ama ailene anlatirsan toparlarsın dedin.Anlatamıyorum Sude,onlar benim ailem değil,onlar bir aile değil. Kabul etmem gerek aile değiller.Ailem olsun diye inat etmemeliyim böylece daha az aci çekerim. Ben istedim.Ben cok istedim ailem olsun istedim.Ben kardeşlerim sevgiyle büyüsün istedim annem bizi sevsin babam iyi biri olsun.Şu hayattaki en cok arzuladığım hayal buydu.Hala aptal gibi istiyorum.Ben ailem olsun istedim.Karnım toktu arkadaşlarım vardı.Ben beni tüketen derdime çare olurlar sandım.Psikiyatriyle olur sandım,yapabilirim sandım. Beceremedim. Okumaya gitmek yerine evde kalıp dengeyi korusaydim bunlar olmazdi.Belki ise girebilseydim para getirebilseydim ya da korkumu yenip evlenip çoluk çocuğa karissaydim aile olabilirdik.Sürüyle ihtimal varken ben en olmayacak şeyi istedim,okumayı.Kendimi düşündüm sadece bir kez kendimi düşündüm ve olana bak. Bencil diyorum anneme ama bende bencilim.Bu aileyi bir arada tutmak icin yeterince emek vermedim. Hayatımda güzel giden tek şey canımın sağ olması.Şükrediyorum.Bana bu kadar imtihan verip hala canımı almadı diye Yaradana küsmem.Ama artık alsın. Hem o pislik herifle savaşıp hemde anne babamla kalamam.Ben deliririm Sude.Bir tarafta korku bir tarafta yoksunluk. Gitsem gidemem kalsam bütün iyi huylarım solar. Kalmak zorundayım.Kardeşlerimin gerçek sevgi alabilecekleri tek aile üyesi benim.En azından kuşlar kanatlanana dek kalmak zorundayım.Onlar benim gibi buyumemeli onlar içine ata ata hasta olmamalı.Onlar soğuk odalarda uyumamalı,tuvalette ağlamamalı. Ya kendimi seçip gitmenin yollarını bulacağım ya da kardeşlerimi seçip kendimi harcayacağım.

1 yanıtı göster

Anemoia

Evet anılar ölmüş değil,yalnızca uykuda.Ve bunlardan bir hazine toparlamak hiç de kötü değil.

Sayfa 28 - Yapı Kredi yayınları·Kitabı okudu

Önceki 983 yanıtı göster

Ben bugün anne babamla konuşurken ağladım.Seneler sonra annemi ben evimi cok özledim diye ağladım. Anlamadılar beni yine iki saatlik yol uzaya gitmedin dedi babam. İki saatlik yolu aşıp gidemiyorum onlara korkumdan.Gidersem ölürler diye gidemiyorum.Kalırsam burası bana hapis gibi geliyor bu sefer.Ellerim titriyor ketçap şişesi düşürdüm bugün akşam yemeğinde üstüm başım ketçap oldu.Yemekhanedeki ablalar fark etmesin diye heryeri temizledim. Herkesten gizlediğim sırrımı sana söylüyorum Sude,ben hiç iyi değilim. Cevap veremez misin bana?O halde al yanına Meva'yı aldın benide al haksızlık değil mi? Ben iyileşeceğim diyorum ya hani yalan koca bir yalan benim hayatım yalan gulumsemelerim bile yalan. Ben bu gidişle bok iyileşirim. Ben yapmadım diyemiyorum yine yapmadım desemde inanmayacaklar. Sen unutmuşsundur diyecekler hatta yalancı damgası vuracaklar. Ben yapmadım. O tokayı ben almadım. O pislik herife ben gitmedim. Ben yapmadım demeye bile uğraşmıyorum artık.Yapmışımdır heralde diyorum çünkü bana yine inanmıyorlar. Ama ben yapmadım Sude,yerdeki toprağı tozundan denizdeki su damlalarının üzerine yemin ederimki ben yapmadım. Annemlere en hafif derdimi anlattım yine anlamadılar.Ağladım çocuk gibi okul bitsin diye.Okul bitsin dedim içimden sonra ne olacaksa olsun ama bitsin bir an önce.Ben ha öldüm ha öleceğim korkusuyla arafta kalmak istemiyorum. Yaşamak istiyorum.Acı çekerek değil insan gibi yaşamak istiyorum.Kendi hakkımı savunmak,önüme gelen her engele boyun eğmemek ve aza tamah etmemek. Kalbim cok aciyor Sude aşktan değil ama yaşayamamaktan.Benim hayatımda beni görmeye tahammülüm kalmadı.Elimi kime atsam ya sağlığına ya mutluluğuna gölge düşüyor vebalı mıyım ben? Ben evimi özledim.Olmayan evimi.İçinde çocukluğumun söndüğü evimi.Başta ağzıma bir parmak sevgi çalıp sonra beni nefretle sarmaladıkları evimi.Kavgadan gürültüden ders çalışamadığım evimi.Mahallelinin bırak bulaşmayalım dediği ailemi. Bu şehir,huzurevindeki o kadın,yurt,okul bana hiç iyi gelmiyor.İyileşirken tam zafere ulaşacakken tökezledim ve bu sefer lisedeki gibi kimse yanımda durmuyor beni kabuğumdan çıkarmıyor. Kötüler sadece çocuklara bulaşmazmış Sude,bazı kötüler zor durumdan geçen insanları sırtındanda bıçaklarmış. Ben o bıçaklara rağmen gulumseyeceğim ağlamam hiçbir şeyi değiştirmeyecek.Hatta iyileşmesem bile miş gibi yapacağım.İnsanlara zaaflarımı sunmayacağım.Senin öğrettiğin gibi kafamı boşatlacak uğraşlar bulacağım. Sadece kitapla filimle müzikle olmuyor.Ben origami yapıyorum çicek buketleri.İyi geliyor beni o andan alıp götürüyor.

2 yanıtı göster

Takip Önerileri

Anemoia

Evet anılar ölmüş değil,yalnızca uykuda.Ve bunlardan bir hazine toparlamak hiç de kötü değil.

Sayfa 28 - Yapı Kredi yayınları·Kitabı okudu

Önceki 982 yanıtı göster

Ben iyileşmezsem? Annemler gibi içime ata ata katlanılmaz birisi oluyorum.Ben sadece çocuklara gülümsüyorum birkaç gündür.Yemekhanedeki ablalara gülümserdim,kasiyerlere kolay gelsin derdim.Ben bencil oldum Sude.Annem gibi duygu bencili oldum ama.Sırf içimde sorunlar var diye hayatı diğer insanlara zehir ediyorum ve bu çok daha acı veriyor. Birde annemleri arayınca gülümsüyorum.Ama onlar bana çok gulumsemiyorlar.Gerçek gulumsemiyorlar bana.Annem hadi artık kapat diyince çok kırılıyorum.Ben sadece dün dert yanabildim anneme,iki senenin sonunda ilk kez anne oda arkadaşlarımla anlaşamadım diyebildim.İki cümlede olsa dertlerimden en hafifini dile getirebildim.Bu benim icin spontane gelişen bir ilk adımdı. Bundan sonra aileme güzel anılarımı anlatmayacağım.Beni dinlemiyorlar Sude.Ben onlar icin yaşıyorum beni dinlemiyorlar bile.Hangi ana baba çocuğunun telefonu kapatmasını bekler? Sövmelerini dövmelerini geçtim onların ilgi alanında bile değilmişim gibi. Dün mesela sınif pikniği yaptık ben kafam dagilir diye gittim.Öylede oldu kafam dağıldı kriz bile geçirmedim. Okuldan sonra ne yapacaksınız sorusuna cevap veremedim.Özelde çalışacağım dedim.Yeterki iş olsun dedim.Daha sonra ne yapacaksın diye sordular.Bunun bir de sonrası mı var?Bitti bütün planlarım işte ailem olsun başımda ben yuz yil yine çalışırım. Ama böyle sanki gözden ırak olan gönüldende ırak olur derler ya öyle oluyor.Anneme çicek bile alamadım.Ama yaptım kendi ellerimle çiçek buketi yaptım bayramda vereceğim.Babaanneme bile yaptım. Annem beni unutmasın diye her yolu deneyeceğim.Beni unutmasınlar Sude ben onlarsız yapamam.Beni unutmasınlar Sude ben aile bile kuramam.Ben artık onlara bağımlıyım ipleri kesersem kaybolurum. Ben bir zamanlar dışarı bile cikamiyordum ama şimdi sırf onlar gururlansın diye okulumu bitiriyorum. Bunları yuzlerine soyleyemem onlar gibi büyük fedakarlıklar yapmadım.Ama yemin ederim benim bu noktada olmamın en büyük sebebiydi onlar.Ben hep bekledim biliyor musun hep dedimki gorecekler yaptıklarımı görüp sevecekler beni. Görmediler,olsun. Şimdi gelecek planları yapmam gerek ama yapamıyorum.Ben hiçbir yere ait hissetmiyorum.Çabalıyorum bu kayboluştan kurtulmak icin aileme dört elle sarılıyorum.Bazı anlar öyle boş oluyorki icim uzay boşluğunu kalbime parsel parsel sığdırmışlar sanki.Onları suçlamıyorum ama keşke demedende duramıyorum. Keşke böyle olmasaydı. Ben nerede olduğumu şaşırıyorum bazen.Yurdun yolunu bulamadım geçen gün üç tür arandım durdum.Normalde vereceğim tepkilerin dışında tepkiler veriyorum.Benim tepkim değil onlar beynim bana oyun oynuyor.Bir cümle yazarken bile başka bir cümle düşünüyorum. İlaçlarımı kullanıyorum ama bu hisler geçmiyor.İçim boş ve soğuk.Bende bu boşluğu üç şeyle doldurmaya çalışıyorum,ailem,mesleğim,ülkem. Evet icim ısınıyor ama o kadar. Ben koşmak istiyorum özgür olmak yarını düşünmeden yaşamak.Ben annem beni sevsin istiyorum babam başımı okşasın.Kardeşlerimde aynı sevgiyle büyüsün. Ben kardeşlerim adına cekiyorum bu vicdan azabını.Belki ben kız çocuğu kontenjanından sevgi hakları ekside olarak büyüdüm ama onlar sevgiyi tattılar.Biliyorlar sevgiyi ve artık sevilmemek acıtıyor.Ben onları anne baba gibi sevemem.Sevsem bile geç kaldım. Benim kardeşim derdini bana değil anne babama anlatmış.En güvenilmemesi gereken insanlara.Ve bunu koz olarak kullanacaklar biliyorum.Şimdi kullanan ileride yine kullanır.Ben arada kalıyorum.Babam ve kardeşlerim arasında kalıyorum. Ben seçim yapmak istemiyorum.Ben gitmek istiyorum.Ben bir hayat istiyorum.Ben nankör müyüm?Evet.Bencillik mi bu?Evet. Ama olmuyor ben içinde benim olduğum hiçbir yerde yaşayamıyorum. Sanki verdiğim tum emekler boşa.Bir göz bir lafla ölmek istiyorum yine.Ya eğer eve döndüğümde beni yine sevgisizlikle sınarlarsa?Ben artık gülüp geçip dalgaya vurup umursamayacakmış gibi davranmak istemiyorum. Tamam beni sevmesinler ben yine bir şekilde hallederim.Ama bari kardeşlerimi sevsinler.Onlar çok özlüyor o hissi benim sevmemle kapanmıyor ki kaldı ki benim okul okumam bile bencillikti ben onları bıraktım o evde. Galiba en çok ta kardeşlerim icin döneceğim.Yine numara yapacağım.Bağırıp çağırıp hayatı onlara zindan etmek isterken gülümseyeceğim.Zor olacak.Çok zor olacak. Sude,eğer benim çektiğim çileyi görüyorsan yalvarırım bana bir işaret gönder.Ben gideyim mi kalayım mı?Ne tutacak beni bir yerde? Bu his mesleğimi elime alınca geçecek ben biliyorum.Benim aşkım bir mesleğime bir vatanıma birde aileme.Doğruyu yanlışı ayırt edebildiğim noktalar bu üçünden ibaret. Üçünden biri bile eksilse hiçbir gerekliliğim kalmaz yaşamaya.

3 yanıtı göster

Anemoia

Evet anılar ölmüş değil,yalnızca uykuda.Ve bunlardan bir hazine toparlamak hiç de kötü değil.

Sayfa 28 - Yapı Kredi yayınları·Kitabı okudu

Önceki 981 yanıtı göster