Dudaklarında hüzünlü bir tebessüm belirdi. "Annenin kaza geçirdiği gün, son kez karşılıklı kahve içtiğimizi bilmiyordum. Hiç kimse son kez olduğunu söylemez. Havada bir tuhaflık olmaz, kalbin küt küt atmaz, hiçbir uyarı levhası da yoktur. Her şey bir anda degişiverir. Bardağımı avuçlarımın arasında döndürdüm, Gözlerine bakmadan, "Onu sık sık düşünüyor musun?" diye sordum. "Hep," dedi. "Hep de düşünecegim."