Aysima ela
@Masiya
2 Mart 2007
4 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Sen, ben ve yaz gecemiz,
Yıldızlar gülerdi bize.
Ilık rüzgâr bizimle koşar,
Ateş böcekleri dans ederdi.
Çekirgeler şarkı söylerdi
Varlığımız için.
Çiçekler mis kokular saçar,
Naneler ruhumuzu tazelerdi,
Nehirler neşeyle coşardı
Ruhumuzun düğünü için.
Reklam
İkimizden geriye bak,
Acı taşlarıyla kaplı bir yol.
Yoldan geçen eski ruhlar,
Yerlere düşmüş kanayan bir kalp.
Düşe kalka yürüyen yaralı dizler,
Ve yolun sonunda bizi bekleyen
Son bir kırık şans.
İlk defa onun içindeki yargıyı gördüm.
Ruhuna annelik yapıyordu,
Oysa ben ona hiç güvenmemiştim.
Yine aynı oyunları oynuyordu,
Oyunculukta harikaydı.
Yalanlar sıralanmıştı boncuk gibi,
Boynuna kolye olmuştu.
Deniz’e anlattığı bütün kelimeler
Denizi kurutmuş, çöle çevirmişti.
Kendini bile sevmeyen bir vücuttu,
Bir başkasından sevgi istiyordu.
Ama evren bile ona ters düşmüştü.
Volkanlar patlardı, ruhumdaki öfke gibi
Rüzgar sert eserdi, intikam almak ister gibi
Gözlerimden ise pişmanlık akardı, gönlüme doğru
Kendi bedenim bile senden nefret ederdi
Damarlarımda senin zulmün akardı
Sen ruhumun katiliydin!
Hayatımda almak istemediğim tek zaman sendin
Yıllar geçti, mezarından geçerken
Ruhundan akardı yine aynı o dehşet
Mezar taşında bile cevaplayamadığın sorular vardı
Yine, sevmek miydi? Ölümü sevmek, ölüm müydü? Seveni sevmek.
Ben bile kendimde cevap bulamadım.
Aşk kanlı bir savaştır
Ne kazandırır ne kurtarır
Yerde süründürürken güler
Gülüşlerin içinde ağlatır
Kara delik gibi yutar insanı
Sonunda kendine yenik düşer
Ben ise uzaktan izledim
Onun sessiz yok oluşunu
Çünkü bazen sevmek
Vazgeçmeyi gerektirir…
Reklam