Bazen yorgun, halsiz, huysuz olan kendinle barışmak;bazen de gülen, capcanlı hisseden, ışığı taşıran hâlinle…Her iki hâlini de kucaklayabilmektir asıl barış.
Özellikle yeşil bir doğaya, mavi bir denize bakınca kalabiliyorum oanda. Şehrin gürültüsü yok, insan sesi yok, karmaşa yok; sadeceben ve koca bir doğa var.
Zaman acımasızca ilerlerken, doğayla çok az buluştuğumu farkediyorum. Vakit hızla geçecek, engel olamayacağım; ancak banahuzur veren o küçük “AN”ları kaçırmadan nefes alacağım..