Günün birinde kendi kendini kandıramadığın o anda çıkar ortaya. Nefes alamazsın, sesin kesilir, kaşların çatılır, tek bir noktaya dalıp gidersin. Kendine kızarsın. Sonra sen olmana neden olan ailene, arkadaşlarına, okuluna… Nafile olduğunu anladığında sonunda yine kendine.. Dünyada üzülmeyi en son hakeden kişiyi içine düşürdüğün durumun, onun değil senin suçun olduğunu bilmesini istersin. Pişman olursun, en çok da böyle biri olduğun için.. Tek bir cümle çıkarsın istersin seni.. Artık LAF değil HAL zamanıdır..
Cahit Zarifoğlu bir şiirinde “ Koskoca şehrin hiç gelmediğin sokaklarında bile seni görme umuduyla etrafa bakmanın nasıl hissettirdiğini bilmiyorsun..” der . Aslında nasıl hissettirdiği bellidir ama gizliden gizliye bil ister.