إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ..
*(Şuara suresi 62. Ayet.)*
Bu Ayet-i Celile’yi dağlara taşlara haykırmak, her gördüğüm yere yazmak istiyorum BÜYÜK HARFLERLE..
"İNNE MEIYE RABBİ, SEYEHDİN..!”
Belki bir çoğumuz ilk defa işittik, Rabbimizin bize böyle bir vahiy indirdiğini..
Belki yüzlerce mukabeleye gittik, defalarca kendimizde okuduk ama birazdan ilk defa işiteceğiz..
Kıymetli kardeşlerim;
Bir kaç zamandır, kimi görsem ruhsal sorunlar yaşıyor, sürekli depresif ve üzüntü içerisinde..
"Toplumumuzun neredeyse yüzde 90'ı depresyonda" desem, abartmış sayılmam..
Hep bir ağızdan “Ölsem, kurtulsam” diyoruz, ama dertlerimizi Kur’an'a arz ettiğimizde utanır mıyız acaba!
Şuara Suresi’ne derdimizi anlatalım mesela..
Haydi, şu an yüreğimizin baş köşesine oturtup, uykularımızı kaçıran sıkıntıyı fısıldayalım..
Sonra dönüp Ayet-i Celile’yi okuyalım..
Şuara Suresi, bizlere Musa Aleyhisselam'dan bahsediyor.
Düşünün ki bir gruba önder olmuşsunuz, kimseye bir zararınız yok ama dünyanın en en en zalim adamı peşinizde!
Sizi ve size inananları acı içinde öldürecek!