Merve Oruç
@Meervee_
Ah şu içimizdekiler !
Aşk, hiç bir zaman özür dilemek zorunda kalmamaktır.
Reklam
Acı gerçek ortadaydı. Annesi babsını terk edemeyecek kadar çok seviyordu. Şiş ve morarmış yüzüne rağmen, şu anda bile. Belki de her zaman söylediği şey doğruydu, belki de onsuz gerçekten nefes alamıyordu, belki de onun hayranlığının yaydığı güneş ışığı olmazsa bir çiçek gibi solup gidecekti.
Bu doğru muydu? İnsan büyüyünce sevgi böyle bir şey mi oluyordu ?
Kabusların bir insana neler yapabildiğini, kötü anıların insanı ne kadar değiştirdiğini biliyordu.
İnsan en iyiye çok fazla umut bağlayıp en kötüsüyle karşı karşıya kalınca ne oluyordu ? Hiç umut etmemek, hazırlıklı olmamak daha iyi değil miydi?
Reklam