Çok yorgun hissediyorum kendimi.
Bitmeyen baş ağrıları, aşırı uyku ihtiyacı, bacaklarımıın beni taşıyamaması, durup dururken dolan gözlerim, titreyen sesim, bitmeyen halsizliğim, kimseye iki çift kelime etmeye gücüm kalmadığının farkına vardım.
Bu defa çok sağlam tükendim..
Kelimesi kelimesine benim şuan ki halim! Yalnızlığa alıştık. Başkalarıyla ortama uyum da sağlayamıyoruz artık. Aslında her şey boş geliyor ortamlar, eğlenceler, oyunlar her şey zaman kaybıymış gibi.. Sanki bir şey var bizi bekleyen ve bizde seçilmişiz gibi uzaklaştıkça huzursuzlaşıyoruz...
"Bir iple intihar da edebilirsin, salıncak da kurabilirsin.
Hayatın ipleri senin elinde .."
Bırakalım da o ipler inceldiği yerden kopsun..
