Bahçeden kopardığı bir baş lahanayı sofraya koyan insanın basit ve saf mutluluğu kalbim hissedebiliyorsa ,keyfimi diyecek yoktur ; çünkü o yalnızca lahanayı değil, bütün güzel günleri ,onu ektiği tatlı sabahı ,suladığı o tatlı akşamları da sofraya koymuş olur , lahananin günbegün büyümesi ona haz verdiği için her şeyi tadına bir anda yeniden varır .
"Aramızdaki temel fark ne, biliyor musun? Sen insanlara baktığın zaman üniformalar, bayraklar ve din görüyorsun!"
"Peki, sen ne görüyorsun bakalım?"
"İnsan, sadece insan. Seven, acı çeken, acıkan, üşüyen, korkan bir insan."