“Gidin. Ben onları oyalarım.”
“Hayır.” Başımı yana salladım. “Tek başına olmaz.”
“Daha önce sen benim için bunu yapmıştın. Şimdi benim de senin için yapmama izin ver.”
“Tamam. Ama ölme.” dedim, “sakın öleyim deme.”
Gülümsedi.
Eğer yanlış ipi çekersem sevdiğim insanları öldürebilirdim.
Ne zaman olmuştu bu? Ben ne ara insanları bu kadar önemsemeye başlamıştım? İnsanları bu kadar sevmeye başlamıştım? Daha önce böyle yapmamak için bir sebebim yok muydu?
Sebebini hatırlamasam da artık hatırlamanın bir önemi olmadığını biliyordum. Güvende olmasını istediğim insanlar vardı, nasıl başaracağımı bilmiyor olsam da onların güvenliğini sağlamak tek umursadığım şeydi.