Bir kez senin aklına girmelerine izin verirsen, onlar hakkında bir şeyler öğrenmeye başlardın. Adları, geçmişleri, önem verdikleri şeyler… Ve bir anda kendini iki kişiyi birden güvende tutmaya çalışırken bulurdun.
İşler öyle yürümüyordu. İki kişiyi birden savunamazdın. En önemli olanı ve kimin hayatta kalacağını seçmek zorundaydın.
Hayatta tutmam gereken tek kişi de kendimdim.
Normal hayat… Artık bunun ne anlama geldiğini hatırladığımdan bile emin değildim. Normale yakın herhangi bir şey görmeyeli on yıl oldu. On yıl önce ailem, ben yedi yaşındayken ve korkuyla titrerken beni burada terk etti.
Neden herhangi bir şeyi değiştirebileceğimi düşünmüştüm ki? Ben kim oluyordum ki? Yedinci sınıfa geçmeye çalışan on iki yaşında bir kız çocuğu, o kadar. Milyonların yaşadığı bu şehirde ailesi kıt kanaat geçinen bir çocuk.