Büyük bir savaş görmüş hiç kimse artık görmemiş gibi yapamazmış. Bir savaştan çıkmış hiç kimse artık aynı kişi olamazmış. Kazanmak kaybetmek gibi olaylar komple yalanmış. En önemlisi ‘ben elimden geleni yaptım’ kadar güzel cümle yokmuş, tam buradan devam edeceğiz Osman!
Kuyuya sarkan bir ip varsa ya düğümler kendini asarsın ya da tırmanıp yukarıya çıkarsın. Seçenekleri bu ikisine indirdiğinde karar vermek nasıl da kolaylaşıyor değil mi?
Hayatımız bir film şeridi gibi gözümüzün önünden geçerken başarılarımızın peş peşe eklendiği bir slayt gösterisi izleyeceğimizi hiç sanmıyorum. Öldükten sonra kimse bizi işe almayacak sonuçta, yanlış mı düşünüyorum? Hayatımızı, gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini bilmediğimiz idealler peşinde tüketmeyi değil, yaşamayı savunuyorum. Büyük hayallerle çok zaman kaybettik, artık basit şeylerin zamandır Osman!