En beğendiğim öykü Nafile oldu. Çünkü bana çocukluğumuzda birçok arkadaşımın devlet memuru bir ailesi olduğunu ve lojmanda kaldıklarını hatırlattı. Şartlarının ne kadar iyi olduğunu, işlerinin garanti olduğunu mesai, iş arama vs. kavramlarının az olduğu bir dönem de mevcuttu yani. Günümüzden o kadar farklıydı ki ozaman işte insanlar da daha huzurluydu. Öyle bir yazmış ki o huzur gözümde canlandı. Onun harici sorarsanız sadece son öykü Aylin’in tarzı üslubu bence, diğerleri okadar hissettirmedi bana Aylin’r ait olduğunu :) Osman sırada bekliyor, Belki Birgün Uçarız bundan daha çok beğendiğim bir kitap :)