Melancholia
@Melanco
6 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
İlk gençliğimde olsa gerek, çok verimsiz geçirdiğim bir okuma dönemim var. Elime ne gelirse okuduğum, üstünde durup düşünmediğim, ayrıntılarına inmediğim... Kitaplığıma bakıyorum da bazı kitapları
Reklam
“ Çocukluğumun soğuk geceleri” Bu kitap ismi bile ne çok şey anlatıyor, bayılıyorum böyle kitap başlıklarına. Yazarın çocukluk ve gençlik yıllarında yaşadıkları anlatılmış ve anlatılırken de kimseden çekinilmemiş, mahrem anılar saklanmamış. Hangimiz cesaret edebiliriz ki ilk cinsel deneyimlerimizi anlatmaya. Tezer Özlü anladığım kadarıyla Manik Depresif bir kişilikmiş, mani döneminde evlilikler kaçmalar yaşanmış, depresif dönemde kendini edebiyata vermiş. Edebiyatın gücü ve gördüğü yardımlar sayesinde bu hastalığı hafifletmiş. 42 yaşında gencecikken, daha çok şey yazacakken kadınların belası meme kanserinden yaşamını yitirmiş.
Yazarların çoğunun psikolojik sorunlar bunalımlı yıllar yaşadığı bir gerçek, bu duruma büyük müzik ve bilim dehalarında da rastlıyoruz. Benim fikrim de bu tip insanlar olmasaydı insanlığın bu kadar gelişemeyeceği yönünde.
“Hiç Kimseyi yalan söylediğini anlayacak kadar tanımak istemiyorum” diyen Tezer Özlü bir deha değil ama kesinlikle farklı uçlarda ve hisleri çok kuvvetli bir insan. Kitap incelendiğinde; o keyfine yazmamış belli ki onun için yazmak, yaşamak için bir zorunluluk olmuş.
Cümleler çarpıcı ve şiirsel bir anlatım var, özellikle son iki sayfayı tekrar tekrar okudum şiir okur gibi. Azıcık müstehcen çok samimi, yaşamak için itiraflar...
Bir yazarı beğendiğim zaman tüm kitaplarını okumaya çalışırım bu yazar da onlardan.
Kişileri en çok kullandığı kelimelerle tanımlamak nasıl bir olgudur acaba. Benim kelimem 'güzel' sanırım. Kızıma hep 'Ne güzelsin' diyorum. Annemin yemeklerinin güzelliğini, hava durumunun güzelliğini, siz okuyucuların incelemelerinin güzelliğini, yaşamanın güzelliğini başka nasıl anlatırım ki? Tezer Özlü' nün kelimeleri ne peki: acı ve gitmek. Üstüne basa basa büyük harflerle ille de gitmek. Ve acı, yoğun acı.
Gidebiliyor mu peki o istasyon duraklarından sayısız bindiği trenlerle, her gün farklı bir şehire, her an farklı bir otele? Kendinden kaçabilir mi ki insan, gidemiyor işte. Dönme dolaba binmiş gibi. Zirvelere çıkıyor, derinliklerde kalıyor dere tepe düz gidiyor ama gidemiyor işte, yaşamın ucuna yaklaşayım diye, sınırları zorlayayım diye diye hepimizi koyu bir yalnızlığa sürüklüyor. Hatta hala diyor ki '"Belki yaşam benim sandığımdan daha acı."
Pavese demiş ki "Gövdemizin işleyişindeki incelikleri ancak bir hastalık sonucu anlayabiliriz. Aklımızın ve ruhumuzun işleyişini de dengemizi yitirdiğimiz zaman." Tezer Özlü de akıl hastanesinde kaldığında ruhumuzun işleyişini anlamış sanırım. Toplumun akılla bağdaşmayan düzende olduğuna, yemek yemenin bile yük olduğu bedeninde ruhunun hapsolmuşluğuna, bir yere ait olmamanın insan özgürlüğü için şart olduğuna inanıyor.
Kafka'nın, Svevo'nun, Pavese' nin hayatının peşinde, bir intiharın izinde, kısa, derin anlamlı cümleler eşliğinde bir varoluş sorgulaması. En yakınları edebiyat dünyasından olan, içine sığmayan, dolan taşan bir kadın. Ben anlayamıyorum, okuyorum okuyorum da bu intihar özlemini kavrayamıyorum, bu da benim eksikliğim olsun.
Puan vermedi·67 syf.·
2019 27. kitabı
Öncelikle kitapta yazarın hayatı belirli dönemlere ayrılarak anlatılmadığından hayatına aşina olmayanlar için karışık ilerliyor,bu yüzden de kitabı okumadan önce yazarın hayatına göz atmakta fayda
Tezer Özlü nedense kafamda Nilgün Marmara, Sylvia Plath ve intihar üçgeninde yer alıyordu. Sylvia' yı özellikle seviyorum, Nilgün Marmara, Virginia Woolf, Didem Madak ve Tezer Özlü de ona bağlı olarak ilgimi çeken yazarlar arasında. Ve bir incelemede aşağıdaki gibi bir yazıya denk gelince ve yazılanlar tam olarak benim Sylvia ile ilişkimi anlattığını görünce etkilenip, okumaya başlamak için gecikmemeliyim diye düşündüm.
<Depresif haldeyken hep Tezer okurum, yalnızlığımı onunla paylaşmak için belki, belki de yalnız olmadığımı anlamak için.
Mazoşistim, onun acısını kendi acıma katıp içinden çıkılmaz bir hale getiriyorum.
Bu kitapta Tezer’den kalanlar var.
Ardında bıraktıkları.
Yaşadığı anların notları.
Anlarının anıları.
Başkaldırma anları.>
Kitaba gelince ise yazarı sevdiğim yazarlarla anıldığı için ve bu kitap ondan geriye kalanlar olduğu için benim de sevdiğim kitaplardan biri olacak duygusuna kapılmıştım, ancak ilk başlarda kitaba dahil olamadım(benden mi, kitaptan mı kaynaklı bilemem). Kitabın ortalarına doğru sanırım Sylvia gibi sevemeyeceğim diye düşünüyordum. Fakat sonlara doğru ilgimi çekmeye başladı. Ancak yine de özellikle bir duygusal bağ kuramadım. Sanırım bir insan olarak değil bir yazar olarak sevdiklerim arasında yerini alacak.
Tezer Özlü okumaya yanlış kitapla da başlamış ola bilirim. Diğer Kitaplarını okuduktan sonra bunu okumak kitabı daha anlamlı kılacağını düşünüyorum.
