Hep bir enkazdan doğacağız biz ve en nihayet göçerken buralardan, ardımızda bırakacağımız yine başka bir enkaz.
Beklemek ne kadar sürer anlıyorum. Bir ömür ve hatta belki sonrasında da. Beklenen gelene kadar değil, gelmeyişi boyunca.
Geçsin artık bu yorgun zaman, dinlenelim.
Ah benim asma yaprak kaderli anneannem. Başkalarına gölge, kendine gölgesizim. Sevdiklerinin dertleriyle dolu bir yüklük gibiydi. Yüklendiklerinin altında iki büklüm kaldı hep, bir oh diyemedi.
Çıt.
Sessiz sedasız yaşayıp giden zambak, ölürken arkasında o kadarcık bir ses bıraktı. O ses olmasa bir can aldığımı anlayamayacaktım. Onun az evvel yaşadığını bile düşünmeyecektim. Birini öldürdüğümü hiç bilmeyecektim. Hayattayken sesini bana duyurmadı ya...