Melda
@Melday
7 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Şairler bana, yalan avına çıkmış avare çocukları hatırlatıyor. Romancılar ise, hayatta
bana aynı felaketler veya gülünç çılgınlıklar içinde gözükseler, yanlarından istavroz görmüş şeytan gibi kaçacağım insanların hikâyelerini anlatıyorlar.
Reklam
Bizi tek başımıza bırakın, elimizden kitapları alın o saat şaşkına döner, ne yana gideceğimizi, kimden yana çıkacağımızı, kimi sevip, kimden nefret edeceğimizi bilemeyiz. İnsan olmak, yani gerçek, kendi vücuduna sahip, kanlı canlı bir insan olmak dahi bize güç geliyor; bundan utanıyor, ayıp sayıyor, bildik, genel anlamda insan olmaya çabalıyoruz hep.
"Patron," dedi, "taşların, çiçeklerin, yağmurun söylediklerini bir bilseydik! Belki bağırıyorlardır, bağırıyorlardır bize de işitmiyoruzdur. Nah işte, tıpkı bağırdığımız halde, onların da bizi duymadığı gibi. Dünyanın kulakları ne zaman açılacak patron? Ne zaman gözlerimiz açılacak da göreceğiz? Taşlar, çiçekler, yağmur ve insanlar, kucaklarımız ne zaman açılıp birbirimize sarılacağız?
Puan vermedi·274 syf.·
8 günde okudu
·2019 11. kitabı
“ Hadi sor çocuğum! İstediğin kadar cesurca sor, ben yanıt vereceğim. Bir insan için bilmemek sormaktan daha kötüdür. Çok soran insan her şeyi anlayabilir ancak. Yalnızca çok şeyi anlayan biri adil bir insan olabilir. “
