Unutmayı en çok istediğim anıları beni görmesini hiç istemediğim halimle anlatmak ve güvenle onun kollarına sığınmak, kendi ellerimle ördüğüm sağlam duvarların yıkılışını izlemek gibiydi. İnsanın ölmeden önce hayatındaki anıların bir film şeridi gibi gözlerinin önünden hızla geçtiğini duymuştum. Benim film şeridimde , çocuk gibi birine sarılıp ağladığım anlar pasparlak görünürdü muhtemelen. Hep başkalarından teselli bekleyen ben, bir gün acaba kırılgan bir ruhu kucaklayarak sıcak bir sığınak olabilecek miydim?