Melike
@Melikelim
Öğretmen
1995
183 okur puanı
Mart 2025 tarihinde katıldı
Maskeli Bir Zekanın Ürünü: Kusursuz Bulmaca
Dört bölümden oluşan bu kitabın her bölümünde; ilginç resimler ve bu resimlerin analizinden oluşan bir yapı okuyacağımı düşünüyordum. Kitap başlangıçta birbirinden bağımsız hikayelerden oluşuyor gibi görünüyordu; ta ki olayların aslında birbiriyle bağlantılı olduğunu öğrenene kadar.
Birbirinden tuhaf resimleri analiz ederken aynı zamanda birden fazla cinayeti çözümleyen bir dedektif gibi, her gizemden sonra “Bu kadar da olmaz artık!” deyip daha da şaşıracağınız bir akış var.
Yazar; anonim takılan, yüzünü maskeyle, sesini ise tekniklerle gizleyen biri... Yazar ilginç, olaylar ilginç… Zekasına hayran kaldığım, tadı damağımda kalan mükemmel bir kitap. Okuyun, okutun.
Hindistan’ın kirli sokaklarından Kanada’nın modern yaşamına…
Dünyanın farklı yerlerinde yaşayan (Hindistan, İtalya, Kanada) üç kadının yaşamlarını görünmez bir bağla bağlayan bu eser, birinin fedakarlığının diğerinin yaşamına umut olmasını anlatıyor.
Birbirini hiç tanımayan, sesini bile duymayan üç kadının yaşamını görünmez bir bağla birleştiren bu eser; biz fark etmesek de dünyanın öbür ucundaki birinin hayatına dokunabileceğimizi hatırlatan, 'saç örgüsü' benzetmesiyle anlamlanan keyifli bir yolculuk sunuyor.
Zaman kaybı:Söz Cambazlığına Takılan Basit Kurgu
Nermin Yıldırım ‘ın 
Unutma Dersleri , ismiyle okurda derinlikli bir psikolojik çözümleme veya felsefi bir altyapı beklentisi uyandırıyor. Ancak kitabın kapağını kapattığınızda, bu büyük vaatlerin yerini ne yazık ki ciddi bir hayal kırıklığı alıyor.
Yorucu bir üslup ve kelime kalabalığı
kitabın en temel sorunu, yazarın tercih ettiği "söz cambazlığı". Üç kelimeyle anlatılabilecek bir durumu on beş-yirmi kelimeye yayarak, yalınlıktan uzak ve ağdalı bir anlatım seçilmiş. Bu durum, edebi bir derinlik yaratmak yerine önokuyucuyu boğan ve bir noktadan sonra "yeter artık" dedirten bir yorgunluğa sebep oluyor. Modern edebiyatın en büyük gücü olan sadelik, burada yerini maalesef okuru yoran bir laf kalabalığına bırakmış.
İçerik noktasında ise karşımızda oldukça zayıf bir iskelet var. Romanın başından sonu o kadar aşikâr ki, Feribe’nin depresif halinin nasıl sonuçlanacağını tahmin etmek için kurgu dehası olmaya gerek yok. Bir okur olarak beklentim; Paulo Coelho’nun Veronika Ölmek İstiyor kitabındaki gibi akıcı, ters köşelerle dolu ve sarsıcı bir deneyimdi. Fakat Unutma Dersleri, sıradan bir okurun bile kurgulayabileceği kadar düz bir çizgide ilerliyor. Hiçbir sürprize yer vermeyen bu tekdüzelik, kitabın felsefi altyapı beklentisini de boşa çıkarıyor.
Sonuç: Birkaç boş cümle, bolca zaman kaybı…
Kitabın içinde altını çizdiğim birkaç güzel cümle olsa da, bunlar kurgunun zayıflığını ve üslubun yoruculuğunu örtmeye yetmiyor. Ne yazık ki bu eser benim için;
Edebi derinlikten uzak,
Kurgusal anlamda fazlasıyla basit,
Zaman kaybı niteliğinde bir deneyim oldu.
Nermin Yıldırım ‘ın Unutma Dersleri , ismiyle okurda derinlikli bir psikolojik çözümleme veya felsefi bir altyapı beklentisi uyandırıyor. Ancak kitabın kapağını kapattığınızda, bu büyük vaatlerin yerini ne yazık ki ciddi bir hayal kırıklığı alıyor.
Yorucu bir üslup ve kelime kalabalığı
kitabın en temel sorunu, yazarın tercih ettiği "söz cambazlığı". Üç kelimeyle anlatılabilecek bir durumu on beş-yirmi kelimeye yayarak, yalınlıktan uzak ve ağdalı bir anlatım seçilmiş. Bu durum, edebi bir derinlik yaratmak yerine önokuyucuyu boğan ve bir noktadan sonra "yeter artık" dedirten bir yorgunluğa sebep oluyor. Modern edebiyatın en büyük gücü olan sadelik, burada yerini maalesef okuru yoran bir laf kalabalığına bırakmış.
İçerik noktasında ise karşımızda oldukça zayıf bir iskelet var. Romanın başından sonu o kadar aşikâr ki, Feribe’nin depresif halinin nasıl sonuçlanacağını tahmin etmek için kurgu dehası olmaya gerek yok. Bir okur olarak beklentim; Paulo Coelho’nun Veronika Ölmek İstiyor kitabındaki gibi akıcı, ters köşelerle dolu ve sarsıcı bir deneyimdi. Fakat Unutma Dersleri, sıradan bir okurun bile kurgulayabileceği kadar düz bir çizgide ilerliyor. Hiçbir sürprize yer vermeyen bu tekdüzelik, kitabın felsefi altyapı beklentisini de boşa çıkarıyor.
Sonuç: Birkaç boş cümle, bolca zaman kaybı…
Kitabın içinde altını çizdiğim birkaç güzel cümle olsa da, bunlar kurgunun zayıflığını ve üslubun yoruculuğunu örtmeye yetmiyor. Ne yazık ki bu eser benim için;
Edebi derinlikten uzak,
Kurgusal anlamda fazlasıyla basit,
Zaman kaybı niteliğinde bir deneyim oldu.Mutluluğun özü:
1- iyi ruh hali (eudaimonia)
2- sağlıklı beden
İnsan, vicdanından kaçabilir mi?
Dostoyevski’nin Suç ve Ceza romanı, basit bir cinayet hikâyesi değildir; insanın kendini tanrının yerine koyma cüretinin psikolojik otopsisidir. Raskolnikov, bir katil olmadan önce bir fikrin