Bir mektubunda :
“Kendi kendimi tanımaya çalıştım, ancak kendimi karşıma oturtacağım derken kendimi kaybettim.
2 Mayıs 1942 tarihli mektubunda :
Benden intikam alacağını söylüyorsun. Buna ne lüzum var ? İçimde bir mümessilin yok mu ? O bana senin bile yapamayacağın zulümleri yapıyor, çünkü sen onun kadar beni bilemezsin…
Kalbini sana gönderdi , o kalpsiz
nasıl yaşar? Onu ısıtan kalbiydi. Aklım “ o öldü” diyor. Fakat ben biliyorum ki , RUHUN BÜTÜN VÜCUDUNU KALPSİZ YAŞATACAK KADAR HAYAT DOLUDUR.
Ben ona son mektubumda “ sana kuşların kanadında kalbimi gönderiyorum “ diye yazmıştım…
O da
Hikayenin bir yerinde “ Bilmem bir kuşun ağladığını gördün mü “ diye sorduktan sonra şöyle diyor “ kanatlarını kaldırdı ve elime kızgın bir ateş sandığım bir kalbi düştü”