Yaşar Kemal’in Tek Kanatlı Bir Kuş adlı eseri, bilinmeyene duyulan korkuyu, kaçışı ve insanın kendi yarattığı hayali engelleri anlatıyor. Bir yol var ama gidilmiyor, bir karar verilmeli ama verilemiyor. Remzi Bey ve karısı, hiçbir somut tehlike olmamasına rağmen korkularına teslim olup yolun kenarında kamp kuruyor. Gitmeleri gereken yere varamıyorlar, çünkü içlerinde o cesaret yok. Hep bir ‘acaba’, hep bir ‘ya kötü bir şey olursa’ bahanesi var akıllarında
Hayatta bazı insanlar vardır, bilinmezlikten korkar, adım atmaktan çekinir. Gerçekten bir engel olmadığı hâlde kendi bahanelerine inanırlar. Öylece kalakalırlar, ne ileri gidebilirler ne geri dönebilirler. Bir noktada sıkışıp kalırlar. Sonra da dönüp, suçluymuşsun gibi sana bakarlar.
Ama bazıları yoluna devam eder. Geride bırakılması gerekenleri bırakır, yolun sonu bilinmez bile olsa adım atar. Çünkü cesareti olmayanların gölgesinde beklemektense, bilinmeze yürümek her zaman daha iyidir.
Bazı insanlar da işte böyle, tek kanatlı bir kuş gibi… Ne uçabiliyorlar ne de gerçekten kalabiliyorlar. Sadece öylece duruyorlar. Yapılması gerekeni yapmaktan çekinip geçici çözümlerle her şeyden kaçmaya çalışıyorlar. İki kanatlı özgür ve güzel bir kuş olabilecekken tek kanatlı bir kuş olmayı tercih ediyorlar :)