Melodic A
@Melodic_A
Karanlığı yakan ışıklarınla gecenin göğsüne oturmuş bir şehir gibisin. Şimdi sokaklarında gezmek vardı... Ama uzaktan daha güzelsin.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Gri sarmallarla sarılı ağaç kabuklarında eskitilmiş izler... Yaprakların genetik sokaklarında kaybolan yağmur.
Ve kuzeyin renklerine bürünmüştü zaman.
kar beyazı umutların, yeşil ferahlığına karıştığı, ateş kırmızısı ufuklara dayalı bakışlarda, buz mavisi bir bekleyiş.
Unuttukça turkuaz olurmuş okyanus, hatırladıkça simsiyah ve hırçın. Rüzgar, köpüklerin uğultusunda kahve telvesi. Ve yalın adımların altında, radyasyon sarısı bir uçurum tutkusu.
Kahve fincanlarına ektiğim çiçekleri yolasım var, 3 vakittir gelmeyen yolcuyu bekleyen gözlerimin 30 yıllık hatırı için.
Uzunca bir iskele geliyor gözümün önüne. Uzaktan gemiler de geçmiyor artık. Tek biri hariç. Yaman bandıralı kırmızı gemi. Bu gemi, karadaki büyük kayaları alıp, denizin içinde bir yerlere döküyor. Sonra o kayaların üstüne toprak dökülüyor. İyice sıkışıp yeni bir kara parçası oluşturana kadar devam ediyor. Sonra oraya da yeni binalar evler yapılıyor. Bu tıpkı insanın içinde yer kalmayınca, kelimeler ile yeni paragraflar yazması gibi. Üzerine ne inşa edeceğini bile bilmeden dökülen onca kelime. Aralarında ise iyice sıkıştırılmış, geçmişten kalan sancılar...
O boşluk öyle tuhaf bir şey ki ne sonu var ne de cismi ama etrafınızda, sanki omuzlarınızdan asılmış şekilde duruyor. Ağır ve koyu renkli bir elbise gibi...