Merve Efdal
@Melolukitap
Öğretmen
22 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
“İnsan bazen bir çocuğun hayallerinde, koca bir dünyanın gerçeğini görür.”
Cengiz Aytmatov’un kaleminden çıkan Beyaz Gemi, umutla yalnızlığın iç içe geçtiği, insanın yüreğine dokunan bir eser. Küçük bir çocuğun masallara tutunarak kurduğu dünyayı okurken hem onun hayallerine ortak oluyor hem de yetişkinlerin acımasız gerçekleriyle yüzleşiyoruz.
İvan İlyiç’in Ölümü, kısa olmasına rağmen insanı uzun süre düşündüren bir kitap. Başta sıradan bir ölüm hikâyesi gibi görünse de aslında hayatın anlamını, insanların birbirine karşı ne kadar samimi olduğunu ve ölüm korkusunu sorgulatıyor. İvan İlyiç, hayatı boyunca başarılı olmak için yaşamış bir karakter. Ancak ölümle karşı karşıya kalınca gerçekten mutlu olup olmadığını düşünmeye başlıyor. İvan’ın korkularını ve yalnızlığını hissedebiliyorsunuz. Kitap bana insanların bazen başkalarının beklentilerine göre yaşadığını ve asıl önemli şeyleri fark edemediğini düşündürdü. İnsanın ölüm karşısındaki yalnızlığını, hayatın anlamını ve toplumun sahte değerlerini kısa ama öz bir şekilde anlatmış.
Gerçekten rüzgar gibi geçti1000Kitap
Dizi gibi kitap dedikleri bu olsa gerek. Okumadım sanki resmen her şeyi yaşadım. Unutup tekrar başlamak isteyeceğim bir seri resmen.
Rüzgar Gibi Geçti benim için tam olarak böyle bir kitaptı. İlk
Koronayı atlatmış ve bu aralar yeni salgın ortaya çıkmaya başlamışken okunacak en doğru kitabı okudum sanırım.
Kitapta ölümcül bir salgın sonrası dünyanın kaosa sürüklenmesini, gelişmiş bir halden eski ilkel zamanlara dönüşünü her açıdan farklı detaylarla güzel bir şekilde anlatmış. İnsana okurken böyle bişi olsa gerçekten böyle olurdu dedirtiyor ve insan biraz korkuyor. İlmek ilmek inşa ettiğimiz emeklerin, yükselişlerin bir ölümcül hastalıkla hepsinin yok olacağını gösteriyor. Anlatım sade, kısa ve etkili.
En çokta kitapta salgın sonrası hiçbir şey görmemiş sonradan dünyaya gelen çocukların eskiden bir sürü insan olduğuna inanmamaları ve kafalarında kuramamaları hayatın ne kadar ilkelleşebileğini gösteriyor.
Stefan Zweig bu eserinde satrancı sadece bir oyun olarak değil, insan zihninin derinliklerini anlatan güçlü bir araç olarak kullanıyor. Hikâye kısa ama oldukça yoğun ve etkileyici. Dr. B.’nin yalnızlık içinde satranca tutunması ve bunun zamanla bir takıntıya dönüşmesi insanın zihinsel sınırlarını sorgulamasını akıcı bir şekilde anlatmış. Akıcılığı sayesinde kolay okunuyor ama bir yandan da düşündüren bir kitaptı. Özellikle psikolojik yönü çok güçlüydü.
Stefan Zweig’in son tamamladığı kitap Satranç olmuş ve ardından eşiyle birlikte 22 Şubat 1942 de intihar etmiş.
