Rahmetli dedemin tıpkı buna benzeyen hatta neredeyse aynısı bir manav tezgahı vardı. Ne zaman yanına gitsem cebime 5 lira koyar muzlardan koparır elleriyle soyardı yemem için. Özlendi...
Ne doğdum eve ne de doğduğum şehire
Ne okuduğum şehire, ne de taşındığım şehire. Nereye gitsem misafir nereye gitsem yabancı
Sonra Kimsenin yüreğinde de yerim yokmuş onu anladım...